Connect with us

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Εντοπίσθηκαν μυστηριώδη ραδιοσήματα από γαλαξία που βρίσκεται 3 δισ. έτη φωτός από τη Γη

Published

on

Ερευνητές του προγράμματος αναζήτησης εξωγήινης νοημοσύνης Breakthrough Listen στις ΗΠΑ ανίχνευσαν -με τη βοήθεια ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης- άλλα 72
ραδιοσήματα (Fast Radio Bursts-FRB) από την ίδια μυστηριώδη πηγή, η οποία βρίσκεται σε ένα μακρινό γαλαξία σε απόσταση περίπου τριών δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Τα σήματα FRB είναι γρήγοροι φωτεινοί παλμοί ραδιοακτινοβολίας με διάρκεια μόλις μερικών χιλιοστών του δευτερολέπτου. Η πηγή τους είναι ακόμη ασαφής. Διάφορες θεωρίες έχουν προταθεί, από το να είναι άστρα νετρονίων με μεγάλο μαγνητισμό έως να πρόκειται για τις τεχνολογικές «υπογραφές» εξωγήινων εξελιγμένων πολιτισμών.

Οι περισσότεροι ραδιοπαλμοί FRB είναι μεμονωμένοι και προέρχονται από πηγές μη επαναλαμβανόμενες. Όμως, η συγκεκριμένη πηγή FRB 121102
είναι πραγματικά ξεχωριστή, επειδή είναι η μόνη που έχει στείλει διαδοχικά ραδιοσήματα, μια συμπεριφορά η οποία εύλογα έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των αστρονόμων.

Το 2017 είχαν ανιχνευθεί 21 FRB από την εν λόγω πηγή, αλλά οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, που
συνεργάζονται με το Πρόγραμμα Breakthrough Listen χρησιμοποιώντας το Τηλεσκόπιο Green Bank της Δυτικής Βιρτζίνια, ανέλυσαν
ξανά τις περυσινές παρατηρήσεις τους με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου μηχανικής μάθησης.

Τελικά ανακάλυψαν άλλα 72 σήματα FRB «κρυμμένα» μέσα στον τεράστιο όγκο των δεδομένων από
τις παρατηρήσεις, τα οποία δεν είχαν γίνει αντιληπτά εξ αρχής, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Δέκα Ερωτήσεις που Πάντα Ήθελες να Κάνεις σε μια Ελληνίδα Μέντιουμ

Published

on

By

Η επιθυμία για την πρόβλεψη του μέλλοντος είναι μια από τις θεμελιώδεις ανάγκες του ανθρώπου από αρχής κόσμου, είτε πρόκειται για τον αυριανό καιρό είτε για τους φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Γύρω από αυτήν την επιθυμία έχει στηθεί μια βιομηχανία εκατομμυρίων, που ξεκινά από τα νόμιμα και παράνομα στοιχήματα και καταλήγει σε αστρολόγους, μελλοντιστές και μελλοντολόγους.

Ποια η διαφορά των δύο τελευταίων;

Οι πρώτοι θεωρούνται επιστήμονες που κάνουν προβλέψεις για το μέλλον, π.χ. της παγκόσμιας οικονομίας, συνθέτοντας και αναλύοντας τις εξελίξεις και αμείβονται γενναιόδωρα από funds και κυβερνήσεις, όπως ο συνεργάτης της Google, Ray Kurzweil, που προβλέπει πως το 2029 θα ζήσουμε την επανάσταση των μηχανών.

Οι μελλοντολόγοι, από την άλλη, αποκαλούνται και μέντιουμ, αμείβονται όσο και ένας ψυχοθεραπευτής και «βλέπουν» το συναισθηματικό, κυρίως, μέλλον σου στο φλιτζάνι και την τράπουλα.

Η Σοφία Ρονιώτη αυτοσυστήνεται ως μέντιουμ, για οικονομία εννοιών, όμως, στην πραγματικότητα, λέει πως είναι ενορατική και μπορεί να δει ακόμη και τον θάνατό σου, αν και δεν θα στο πει ποτέ.

VICE: Τι σημαίνει μέντιουμ;
Σοφία Ρονιώτη: Εγώ είμαι διαισθητική και ενορατική. Βλέπω εικόνες. Τι μπορεί να έχει γίνει στο παρελθόν και τι θα συμβεί στο μέλλον. Δεν μιλάω με οντότητες, δεν μιλάω με πνεύματα. Λέω, όμως, πως είμαι μέντιουμ, επειδή έτσι το καταλαβαίνει ο κόσμος.

Στο site σου γράφεις πως είσαι τρίτης γενιάς μέντιουμ. Ποια ήταν η πρώτη;

Ενορατική ήταν η γιαγιά μου, η Αθηνά Λιαποπούλου Λέοντος ή Νανά, όπως την ήξερε ο κόσμος. Μεγάλωσα δίπλα της και ήταν σαν να είχα δύο μάνες. Ήμουν εκεί, όταν έκανε συνεδρίες, την παρακολουθούσα και μάθαινα. Η «κυρία Νανά» δεν ήταν από την ιστορική Σμύρνη ή κάποιο άλλο «μυστηριακό» μέρος.

Άνηκε στην ανώτερη κοινωνική τάξη της Πάτρας, από μια οικογένεια γεμάτη γιατρούς και δικηγόρους. Έτσι, η ίδια σπούδασε νομική και φιλολογία. Όταν ανακοίνωσε στην οικογένειά της πως τελικά θα γίνει μέντιουμ, φυσικά αντέδρασαν. Δεν ήταν εύκολο. Τελικά, όμως, την αποδέχτηκαν. Συνεργάστηκε, μάλιστα, κάποτε με την Αστυνομία, ενώ είχε συμβουλεύσει πολιτικά πρόσωπα και διάσημους.

Η γιαγιά Νανά είχε μια πολύ σοβαρή πιστοποίηση από την ελληνική Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών (ΕΨΕ), που ίδρυσε ο ψυχοφυσιολόγος Άγγελος Τανάγρας, ο πατέρας της ελληνικής παραψυχολογίας. Δεν ήταν τυχαία η ΕΨΕ:

Μέλη της ήταν η Marie Curie και ο Albert Einstein, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, μαθηματικοί, βιολόγοι, φυσικοί και μαθηματικοί που έκαναν έρευνες και πειράματα τηλεπάθειας με αντίστοιχες ξένες εταιρείες. Η εταιρεία αυτή δεν υπάρχει πια και είναι κρίμα. Αλλά δεν θέλω να μιλήσω για άλλους, πώς δουλεύουν και τι κάνουν.

Οπότε, κληρονόμησες το χάρισμά της;
Όχι μόνο εγώ. Η γιαγιά Νανά έκανε τρία παιδιά και νομίζω πως και τα τρία είχαν το χάρισμα, αν και μόνο η μητέρα μου το έκανε επάγγελμα. Είναι και κάτι που δεν διαφημίζεται, το χάρισμα.
Προτού το εξασκήσω επαγγελματικά, δεν έλεγα σε κανέναν πως μπορώ να δω το μέλλον.

Δηλαδή, δεν ήσουν πάντα μέντιουμ;
Προσπαθήσαμε πάρα πολλές φορές να το αποφύγουμε και οι τρεις γενιές. Ήταν πολλές οι φορές που όλες μας ασχοληθήκαμε με άλλα πράγματα, όμως η ζωή μάς πήγαινε εκεί. Έβγαινε πάντα μπροστά μας. Θυμάμαι, πριν από χρόνια, ήμουν στο μετρό και ενώ πήγαινα σε διασκέδαση, πλησίασα μια κοπέλα που είδα πως έχει πρόβλημα. Ήταν τόσο θλιμμένη, που δεν γινόταν να μην της μιλήσω, να μην της πως ότι όλα θα πάνε καλά. Οι προβλέψεις, μου έρχονται πιο απρόσκοπτα όταν είμαι στον δρόμο, όταν είμαι χαλαρή, σε σχέση με όταν δουλεύω.

Πότε αποφάσισες να ανοίξεις δικό σου γραφείο;
Οι φίλοι μου με παρακίνησαν αρκετά. «Μα αφού το ’χεις», έλεγαν. Ντρεπόμουν, όμως, να κάνω πρόβλεψη. Έτσι, έκανα διάφορες δουλειές και το ασκούσα φιλικά και περιστασιακά επαγγελματικά. Η τελευταία μου δουλειά ήταν υπάλληλος σε πολυεθνική – τότε ήταν που παραιτήθηκα.

Είχα, πλέον, γίνει αρκετά κοινωνική και είχα αποκτήσει αρκετές οργανωτικές γνώσεις για να κάνω αυτό που επιθυμούσα. Να δημιουργήσω τον δικό μου χώρο, τη δική μου εταιρεία.

vice.com

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Ταξιδιώτης του χρόνου δείχνει «βίντεο» από το Λας Βέγκας του 2120!

Published

on

By

Ο διάσημος στο διαδίκτυο Noah νίκησε τον ανιχνευτή ψεύδους και υποστήριξε ότι προέρχεται
από το 2030, ενώ έχει ταξιδέψει, εκτός από το 2018, στο 2060 και στο 2120
Ταξίδι στο χρόνο…

Είναι εφικτό; Αν ναι, το έχει πραγματοποιήσει κανείς; Εικασίες, σενάρια, φαντασία, ταινίες που έγιναν μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως το «Επιστροφή στο Μέλλον», με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Φοξ…

Υπάρχει, άραγε, κανείς που να παρουσιάζει αποδείξεις από… ταξίδι στο χρόνο; Και όμως υπάρχει. Συστήνεται ως «ταξιδιώτης στο χρόνο», υποστηρίζει πως έρχεται από το 2030, επιμένει ότι έχει ταξιδέψει μία φορά στο 2060 και άλλη μία στο 2120 και παρουσιάζει βίντεο από κινητό, με το Λας Βέγκας του 2120!

Γνωστός στο διαδίκτυο ως Noah, υποβλήθηκε σε ανιχνευτή ψεύδους και… νίκησε, υποστηρίζοντας ότι έρχεται από το μέλλον και ότι έχει ήδη πραγματοποιήσει άλλα δύο ταξίδια στο χρόνο και τα δύο στο μέλλον, επιστρέφοντας στο τρίτο του ταξίδι στο… παρελθόν, ήτοι το 2018 που ζούμε εμείς στη… δική μας διάσταση.

Στο βίντεο που παρουσιάζει ο Noah, φαίνεται η εικόνα του Λας Βέγκας με ιπτάμενα οχήματα να περνούν ανάμεσα σε πανύψηλα κτίρια και κόκκινα σύννεφα, τα οποία ο «ταξιδιώτης του χρόνου» δικαιολογεί λόγω της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας στη Γη!

Δείτε το βίντεο που ανέβηκε στα social media και έγινε viral:

protothema.gr

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Θερινό ηλιοστάσιο: Σήμερα η μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Ποια η σημασία του στην Αρχαία Ελλάδα

Published

on

By

Tα δύο Ηλιοστάσια (Θερινό και Χειμερινό) και οι δύο Ισημερίες (Εαρινή και Φθινοπωρινή)
είναι οι ιδιαίτερες ημέρες του «ενιαυτού», δηλαδή του ετήσιου κύκλου, που σηματοδοτούν την
αφετηρία των ισάριθμων εποχών.

Ως αφετηριακά σημεία του κάθε τεταρτημορίου του «ενιαυτού», η κάθε μία τους έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά και θρησκευτική διάσταση σε κάθε φυσική Θρησκεία που δέχεται την κυκλικότητα του χρόνου και την αντανάκλαση των θείων αληθειών στα απλά και απτά πράγματα της εκδηλωμένης Φύσης.

Η ημέρα του Θερινού Ηλιοστασίου εγκαινιάζει το καλοκαίρι και ταυτόχρονα είναι η μεγαλύτερη
όλου του χρόνου σε ότι αφορά το χρονικό διάστημα από την ανατολή του ηλίου μέχρι την δύση του.

Μετά από αυτήν, το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα γίνεται ολοένα και μικρότερο,
μέχρι την Φθινοπωρινή Ισημερία, που, όπως και στην αντίστοιχη Εαρινή, το φως μοιράζεται
ισόποσα με το σκοτάδι τις ώρες του 24ώρου.

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, όπως άλλωστε και η Ρωμαϊκή, δεν εόρταζε κατά την αρχαιότητα τα Ηλιοστάσια (εκ του «ήλιος» και «ίσταμαι») και τις Ισημερίες ως τέτοια, αλλά έθετε επάνω τους διάφορες εορτές που σχετίζονταν άμεσα με την θρησκευτική σημασία τους, όπως λ.χ.
τα «Σ(τ)επτήρια» Δελφών, τα «Αρρηφόρια» Αθηνών (όπου η Θεά Αθηνά ετιμάτο ως καρποδότις),
τα «Υακίνθεια» Ρόδου, τα «Λύκεια» Βοσπόρου, κ.ά. (για το Θερινό Ηλιοστάσιο).

Σήμερα ωστόσο, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, που, στην μακραίωνα διαδρομή της μέχρι σήμερα ποτέ δεν εγκλωβίστηκε σε φωτογραφική επαναφορά παρελθόντων δεδομένων αλλά είναι ζώσα, οργανική και πάντοτε σύμφωνη με την εκάστοτε εποχή της, εορτάζει από τον 16ο αιώνα κι εντεύθεν κανονικά τις 4 αυτές σημαντικές στιγμές του «ενιαυτού», και από τις αρχές του 21ου αιώνος τιμά επίσης τις Αρετές της «Ευκοινωνησίας» κι «Ευσυναλλαξίας», άμεσα συνδεδεμένες με την ηλιακή διαύγεια, τον Θεό Απόλλωνα και τον κυρίαρχο Θεό του μηνός Ερμή.

Στο πνευματικό επίπεδο, το Θερινό Ηλιοστάσιο σημαίνει το απόγειο της συνειδητότητας
μέσα στον Άνθρωπο (καθίσταται δηλαδή αυτός αυτόφωτος και αυτάρκης), την διαύγεια και
«ηλιοποίηση» της συνείδησης, την επανένωση του ανώτερου εαυτού με την (θεϊκή) προέλευσή του.

Στο μορφικό επίπεδο, το Θερινό Ηλιοστάσιο (αφετηρία του «ενιαυτού» για τις περισσότερες ιωνικές πόλεις) σημαίνει την αφθονία, την παροχή από τον χθόνιο κόσμο του Πλούτωνος, της Δήμητρος και της Περσεφόνης προς τον υφήλιο κόσμο των ζωντανών, τον θρίαμβο του «Γεωργίου» Ηλίου και του Θεού Απόλλωνος που δοξάζεται ως «αυξητής», «κάρπιμος», «σιτάλκας» κ.ά.

Αντίθετα από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, όπου ο «Ήλιος των νεκρών» («Δημήτριος») μεταφέρει δυναμικά ζωή στον κόσμο των φαινομενικά νεκρών και προετοιμάζει την επανάνθιση, στο Θερινό Ηλιοστάσιο, ο «Ήλιος των ζώντων» («Γεώργιος») δίνει αυτά που έχει να δώσει και παραχωρεί θέση στην βαθμιαία μείωση (φθίση) των πραγμάτων που θα γίνει εμφανής από την Ισημερία που ακολουθεί.

http://kastamonitis.blogspot.com/2018/06/blog-post_84.html?spref=tw

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Ο κρυφός ρόλος του Μαντείου των Δελφών

Published

on

By

Το δελφικό μαντείο έχει αποκρυσταλλωθεί στις συνειδήσεις μας με τίτλους και διάσπαρτες
γνώσεις, όπως Πυθία, Απόλλωνας, διφορούμενοι χρησμοί, «ήξεις αφήξεις», δάφνες,
Δελφική Αμφικτυονία και τέτοια πράγματα.

Το σημαντικότερο μαντείο του αρχαιοελληνικού κόσμου, εκεί που έσπευδαν βασιλιάδες
και νομοθέτες για να πάρουν χρησμό για τις κινήσεις τους, στον ίδιο τον ομφαλό της Γης,
όπως πίστευαν βολικά οι αρχαίοι πρόγονοί μας, ήταν ωστόσο πολλά περισσότερα από μια
ιέρεια που χρησμοδοτούσε με τη βοήθεια του Πύθιου Απόλλωνα.

Οι Δελφοί έγιναν το μεγαλύτερο μαντείο του γνωστού κόσμου, καθώς εκεί συνέρρεαν
πολλοί ακόμα λαοί της Ανατολικής Μεσογείου (Λύδοι, Φρύγες, Αιγύπτιοι κ.λπ.) για να
ακούσουν τη γνώμη των θεών για τα ανθρώπινα καμώματά τους.

Την Πυθία να ακούσουν δηλαδή, το διάμεσο με το οποίο ο Απόλλωνας επικοινωνούσε
με τους θνητούς επιβάλλοντας τη γνώμη του.

Οι ιστορικοί σκιαγραφούν βέβαια σήμερα μια τελείως διαφορετική εικόνα
για τους Δελφούς, τον ρόλο τους στα ελληνικά πράγματα αλλά και το τι πραγματικά
συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες του μαντείου.

Γιατί ξέρουμε πια καλά πως οι Έλληνες πίστευαν μεν στις μαντείες και
αντλούσαν συμπεράσματα από πολλές μεταφυσικές πρακτικές (όπως η ιερομαντεία, η οιωνοσκοπία,
η πυρομαντεία, η καπνομαντεία, η λιβανομαντεία, η οινομαντεία κ.ά.), δεν έπαυε όμως να είναι ο
λαός που δάμασε τη φύση, απομάγευσε τον κόσμο και γέννησε τη λογική την ίδια.

Πώς γίνεται λοιπόν αυτοί που γέννησαν τη φιλοσοφία και την επιστήμη να πιστεύουν σε δεισιδαιμονίες και θεϊκές βουλές; Να βάσιζαν τρανές αποφάσεις για το ίδιο τους το μέλλον δηλαδή, όπως πού θα κάνουν αποικίες ή πώς θα αντιπαρατεθούν αποφασιστικά με υπέρτερους στρατούς, στις υπερφυσικές αποκρίσεις μιας ιέρειας που έπεφτε σε έκσταση;

Αν πρέπει να το πούμε, δεν το έκαναν. Όχι τουλάχιστον με τον τρόπο που θέλει η μυθιστορία. Το Μαντείο των Δελφών ήταν σημαντικότατο πολιτικό κέντρο της εποχής,
η ίδια η έδρα της πανίσχυρης Δελφικής Αμφικτυονίας που διαδραμάτισε καθοριστικό ρ
όλο στα ελληνικά πράγματα τουλάχιστον ως την ύστερη αρχαιότητα.

Μας το λέει εξάλλου και ο Όμηρος, σε εποχές πολύ πρώιμες ακόμα,
βάζοντας στην «Ιλιάδα» τον Πολυδάμαντα να προσπαθεί να αποτρέψει τον Έκτορα
από τη μάχη εναντίον των Αχαιών επισημαίνοντάς του έναν πολύ κακό οιωνό.

Του τι απάντησε ο γνωστός ήρωας; «Ένας είναι ο καλύτερος οιωνός, ν’ αγωνιζόμαστε για την πατρίδα». Οι χρησμοί είχαν τη σημασία τους δηλαδή, εντός πλαισίου όμως πάντα!

Αυτό ήταν και οι διφορούμενοι χρησμοί των Δελφών (τους οποίους ξέρουμε τόσο από επιγραφές όσο και από τα έργα αρχαίων συγγραφέων), ένας νόμος της εποχής που επιβαλλόταν από τον ισχυρό και διορατικό, τη δελφική ένωση που ήξερε πολλά και διαδραμάτιζε τον δικό της σημαίνοντα ρόλο στα τεκταινόμενα.

Μας το λέει εξάλλου και ο Ηρόδοτος, πως τα εξαγόμενα από
το στόμα της Πυθίας και καταγραμμένα από τους ιερείς της αποτελούσαν για τον ελληνικό κόσμο
ρυθμιστικά άρθρα πίστης. Οι Δελφοί ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ρυθμιστές της πολιτικής και
πολεμικής πορείας των Ελλήνων, αποκτώντας δύναμη κολοσσιαίων διαστάσεων.

Δεν ήταν ένα ιερό που αποκαλυπτόταν απλώς η θεϊκή βούληση, αλλά ένας πανίσχυρος
θεσμός, ένα κέντρο αποφάσεων που ευνοούσε ή αντιστρατευόταν κατά το δοκούν τους
εκάστοτε φίλους και εχθρούς. Με τον ρευστό και πάντα ασαφή τρόπο των αρχαίων Ελλήνων.

Τους Δελφούς επικαλούνταν όλοι εξάλλου για να κάνουν ό,τι σκόπευαν να κάνουν
και το μαντείο ασκούσε έτσι τη δική του πολιτική, μια πολιτική που όσοι βρίσκονταν
απέναντι είχαν πάντα έναν κακό λόγο να πουν…

Ο χρησμός ως μέσο πλουτισμού και επιβολής

Το απλό γεγονός ότι όλοι έσπευδαν στους Δελφούς για να ακούσουν τον Απόλλωνα με το αζημίωτο κατέστησε το μαντείο παντοδύναμο σε οικονομικούς όρους. Χαρακτηριστικό είναι εδώ το γεγονός ότι ενώ η Πυθία χρησμοδοτούσε στις αρχές (τέλη 7ου αιώνα π.Χ.) μόνο μία μέρα τον χρόνο, όσο ο κόσμους αυξανόταν, οι χρησμοί καθιερώθηκαν να δίνονται μία μέρα τον μήνα (και εννιά μήνες τον χρόνο τώρα).

Η προσφορά και πάλι δεν επαρκούσε όμως, καθώς ο κόσμος πολύς και κάπως έπρεπε να εξυπηρετηθούν όλοι αυτοί, γι’ αυτό και οι ιερείς κατέληξαν και σε άλλου τύπου μαντείες (κυβομαντεία, κληρομαντεία κ.ά).

Ακόμα και κληρώσεις έκαναν για τη σειρά προτεραιότητας και αργότερα σκάρωσαν και το τρικ της «προμαντείας» (το δικαίωμα «να συμβουλεύεσαι το μαντείο πριν από τους άλλους»), όπου αν ήσουν φίλος και πλήρωνες αδρά, γλίτωνες τις ατέλειωτες ουρές.

Οι Χιώτες το ήξεραν αυτό καλά. Κι εκεί μάλιστα που κάποτε πρώτη προτεραιότητα είχαν οι Έλληνες (και πρωτίστως τα μέλη της Δελφικής Αμφικτυονίας), λίγο αργότερα όποιος έδινε τα περισσότερα ρωτούσε και πρώτος την Πυθία.

Πέρα βέβαια από την ιεροτελεστική προσφορά στο μαντείο (πίτες και ζώα για θυσία), καθώς κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει με άδεια χέρια, όλοι έδιναν το κατιτίς τους. Και όταν «κατιτίς», εννοούμε αυτό το 10% που απαιτούσε το μαντείο από τα λάφυρα των πολέμων στους οποίους ξαπέστελνε τις πόλεις-κράτη, αλλά και τεράστια χρηματικά ποσά ως αφιερώματα!

Ενδεικτική εδώ η περίπτωση του Βάττου Α’, ιδρυτή της Κυρήνης και πρώτου έλληνα βασιλιά της Αφρικής, ο οποίος είχε πάει στους Δελφούς ως φέρελπις νέος της Θήρας για να βρει θεραπεία για τα προβλήματα που είχε στον λόγο του. Τι του είπε να κάνει ο Απόλλωνας; Να εκστρατεύσει στη Λιβύη για να βρει τη λαλιά του!

Όπως μας λέει ο Ηρόδοτος, ο Βάττος δυσανασχέτησε με τη χρησμοδότηση, λέγοντας πως η Πυθία του έδινε εντολή να κάνει ανέτοιμος μια πολεμική εκστρατεία και μάλιστα σε ένα μέρος που κανένας δεν γνώριζε, την άκουσε όμως και αποίκησε τελικά την Κυρήνη. Και στα «ψιλά» της ιστορίας μας, βρήκε και τη μιλιά του, αφού σύμφωνα με τον Παυσανία είδε ένα λιοντάρι «και τρόμαξε τόσο πολύ που λύθηκε η γλώσσα του».

Σε μια άγνωστη ίσως πτυχή της δράσης του δελφικού μαντείου, αρκετές ελληνικές αλλά και ξένες πόλεις έφτιαξαν στους Δελφούς δικά τους θησαυροφυλάκια για τη φύλαξη των προσφορών τους. Τα ποσά ήταν τέτοια που κάπως έπρεπε να φυλάσσονται από τους επιτήδειους.

Οι Δελφοί μάζεψαν τόσο πλούτο που η αξία του στην κλασική εποχή υπολογιζόταν στα 10.000 τάλαντα, δηλαδή 60.000.000 αττικές δραχμές!

Όσο για τους ίδιους τους χρησμούς, τους περίφημους χρησμούς των Δελφών που τέτοια επιρροή ασκούσαν στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας, δεν ήταν παρά απλές συμβουλές. Γι’ αυτό και επαληθεύονταν οι προφητείες. Κι όταν δεν επαληθεύονταν, ήταν απλώς γιατί δεν είχαν ακολουθηθεί όπως έπρεπε. Τον συμβουλευτικό χαρακτήρα των χρησμών μάς τον καταμαρτυρεί τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Πλούταρχος.

Η Πυθία είπε, για παράδειγμα, στους Επιδάμνιους πως αν δεν πάρουν βοήθεια από την Κέρκυρα, ήταν υποχρεωμένοι να παραδώσουν την πόλη τους στην Κόρινθο. Τι άλλο να έκαναν δηλαδή σε ένα δίλημμα;

Την ίδια ώρα, πολλοί χρησμοί που έχουν φτάσει ως εμάς είτε αποδίδονται στη μυθική εποχή είτε είναι απλά πλαστοί. Είτε ήταν τόσο διφορούμενοι που ίσχυαν όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικές είναι εδώ οι στιγμές πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, όταν οι Λακεδαιμόνιοι έστειλαν πρεσβεία στους Δελφούς για να ρωτήσουν τον Απόλλωνα «εάν πολεμήσουν, θα είναι καλύτερα τα πράγματα;».

«Εάν πολεμήσουν με όλη τους τη δύναμη, θα νικήσουν», αποκρίθηκε η Πυθία. Καταλαβαίνουμε όλοι πως αυτό το «με όλη τους τη δύναμη» ήταν το ζύγι που θα έγερνε την πλάστιγγα κατά το δοκούν.

Περί κατάφωρα μεροληπτικής στάσης του μαντείου έχουν μιλήσει αρκετοί έλληνες ιστορικοί, λέγοντας πως έπαιρνε απροκάλυπτα το μέρος μιας παράταξης ή φυλής, αφήνοντας τότε τα διφορούμενα κατά μέρος. Τρανό παράδειγμα είναι εδώ ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, όπου ο Απόλλωνας συντάχθηκε απροσχημάτιστα με τους Λακεδαιμόνιους.

Και εξίσου μεγάλο οι Περσικοί Πόλεμοι, όπου βλέποντας τη λαίλαπα να κοντοζυγώνει οι Δελφοί κατηγορούνταν από τον ελληνικό κόσμο για… φιλοπερσική στάση. Παραέγιναν βλέπετε δυσοίωνοι οι χρησμοί της Πυθίας για τον ελληνικό κόσμο.

Το τι πράγματι συνέβαινε με τους χρησμούς των Δελφών μας το αποκαλύπτει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης κατά τον 1ο αιώνα π.Χ., λέγοντας πως «αυτά που δεν πραγματοποιήθηκαν, δεν τα εξέτασε κανείς, αυτά που πραγματοποιήθηκαν, επιδοκιμάστηκαν από όλους, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η φήμη του»…

Ο πρόδηλα πολιτικός ρόλος των Δελφών

Όπως μας αφηγείται ο Ηρόδοτος, η φήμη των Δελφών και η ηγετική τους θέση στον ελληνικό κόσμο ήταν τέτοια που καμιά αποικία δεν ιδρυόταν, κανένας κατακτητικός πόλεμος δεν γινόταν χωρίς τη βούλα τους. Όλες μα όλες οι ελληνικές αποικίες στην Κάτω Ιταλία και τον Εύξεινο Πόντο ιδρύθηκαν αποκλειστικά με γνωμοδότηση των Δελφών.

Και είναι επίσης ενδεικτικό εδώ πως οι Δελφοί γνωρίζουν τη μεγαλύτερη ακμή τους στα χρόνια της εξάπλωσης του ελληνισμού στις γύρω περιοχές. Κάθε αποικία τιμούσε άλλωστε τον Απόλλωνα ως Αρχηγέτη και κάποιες μάλιστα έπαιρναν και το όνομα Απολλωνία για να μην απορεί κανείς σε ποιον πραγματικά λογοδοτούσαν.

Το ιερό των Δελφών έγινε εξάλλου σταδιακά κέντρο της σημαντικότερης αμφικτυονίας του ελληνικού κόσμου, της Δελφικής Αμφικτυονίας, μιας ομοσπονδιακής ένωσης δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας που έδενε και έλυνε στον ελλαδικό χώρο. Οι πόλεμοι της αμφικτυονίας ήταν πάντα ιεροί πόλεμοι και μέσω αυτών οι Δελφοί γιγάντωσαν την πανελλήνια θρησκευτική και πολιτική τους επιρροή και επέκτειναν κατά πολύ τα εδάφη τους.

Ενδεικτικά της δύναμης των Δελφών ήταν και τα Πύθια, οι δεύτεροι σε σημασία μετά τους Ολυμπιακούς πανελλήνιοι αγώνες. Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τέτοια που για χάρη τους ξέσπασε ο Β’ Ιερός Πόλεμος, για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα.

Οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας τη μήνη των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αναδιπλώθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς.

Μέχρι τον Γ’ Ιερό Πόλεμο όλα αυτά, όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.

Το γόητρο και το κύρος των Δελφών στον αρχαιοελληνικό κόσμο συνεχίζει να αναλύεται από την ιστορική κοινότητα, η οποία άφησε πίσω της τους λακωνικούς, δυσνόητους και αινιγματικούς χρησμούς για να αποκαλύψει την πραγματική λειτουργία ενός θεσμού μεγαλύτερου απ’ όσο μπορούσε προφανώς να ελέγξει κάποιος.

Δίπλα στην Πυθία είπε ο Λυκούργος πως κατέληξε στη νέα νομοθεσία της Σπάρτης (όπως μας λέει ο Πλούταρχος), υπό την άμεση επίβλεψη μάλιστα του Απόλλωνα, εγκαθιδρύοντας τελικά ένα καθεστώς πολιτικής και κοινωνικής ευνομίας στην πόλη του που δύσκολα θα γινόταν αλλιώς αποδεκτό από τους πολίτες. .

Το ίδιο μαντείο επικαλέστηκε και στα τελευταία του ο μεγάλος νομοθέτης, δεσμεύοντας κυβερνώντες και λαό να εφαρμόζουν το πολίτευμα που τους είχε δώσει ο ίδιος ο θεός. Όπως ξέρουμε, η λυκούργεια «Ρήτρα» έζησε περισσότερα από 500 χρόνια.

Το ίδιο δεν έκανε όμως και ο Σόλων ο Αθηναίος για να εγκαθιδρύσει νομοθετικά τη λαϊκή κυριαρχία και να ανατρέψει τους ανηλεείς Δρακόντειους Νόμους;

Επικαλέστηκε απλώς χρησμό της Πυθίας για να περάσει τις σαρωτικότερες αλλαγές που έχει δει ποτέ δημοκρατική μεταρρύθμιση! Γιατί το έτσι το θέλησε το Μαντείο των Δελφών…

newsbeast.gr

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουμε συναντήσει ακόμα εξωγήινους, λέει φυσικός

Published

on

By

Είναι γεγονός ότι η επιστήμη αναζητεί διακαώς ίχνη εξωγήινης ζωής και μέχρι σήμερα
δεν έχει τίποτα απτό στα χέρια της. Πού είναι λοιπόν οι εξωγήινοι;

Κι ενώ πολλές υποθέσεις έχουν διατυπωθεί για τη μη επαφή, καμία δεν είναι ολότελα πειστική.

Σε αυτό το μοτίβο λοιπόν, ο ρώσος φυσικός Alexander Berezin (του National Research
University of Electronic Technology – MIET), έχει μια διαφορετική θεωρία.

Μας λέει λοιπόν πως αν ένας πολιτισμός αγγίξει το σημείο όπου μπορεί να εξαπλωθεί
παντού στο Διάστημα, τότε θα εξαφανίσει τελικά όλους τους άλλους κόσμους.

Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη, ισχυρίζεται, πως ο εν λόγω προωθημένος πολιτισμός είναι κακός και μοχθηρός. Μπορεί απλώς να μη μας έχει πάρει χαμπάρι μέσα στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος ή να έχει άλλους στόχους κατά την εξάπλωσή του στο Υπερπέραν, στόχους που δεν περνούν αναγκαστικά από τη Γη μας.

«Δεν δίνουν απλώς προσοχή», καταλήγει στη μελέτη του, «με τον ίδιο τρόπο που μια ομάδα οικοδόμων κατεδαφίζει μια μυρμηγκοφωλιά ώστε να χτίσει μια κατοικία, γιατί δεν έχει απλώς κίνητρα να την προστατεύσει»

Η τροπή που παίρνει η συλλογιστική του γίνεται μάλιστα ακόμα χειρότερη. Υποδεικνύει δηλαδή ότι ο λόγος που υπάρχουμε ακόμα και δεν έχουμε αφανιστεί είναι γιατί δεν είμαστε τα μυρμήγκια, αλλά οι εξωγήινοι. Οι επίδοξοι καταστροφείς του Σύμπαντος και της όποιας νοήμονος ζωής!

Στην κριτική που διατυπώθηκε κατά της θέσης του το πλέον τρωτό σημείο της θεωρίας
του λογίστηκε ο απλός ορισμός που δίνει στο πολύπλευρο φαινόμενο που λέμε ζωή.

Για τον ίδιο ταυτίζεται απλώς με την ανάπτυξη, αυτός είναι ο κινητήριος μοχλός –
υποστηρίζει- για να εξαπλωθεί κάποιος πολιτισμός και να αφανίσει τα πάντα στο πέρασμά του.

Και δίνει μάλιστα και δυο ιστορικά και εξόχως γήινα παραδείγματα τέτοιας εξάπλωσης: τον επεκτατισμό και την αποικιοκρατία…

newsbeast.gr

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Παράξενη αφήγηση ψαροντουφεκά για όσα βίωσε σε απομονωμένη ακτή της Ν. Κρήτης

Published

on

By

Ακολουθεί η ανώνυμη αφήγηση ενός ψαροντουφεκά για τα περίεργα που βίωσε στην απομονωμένη παραλία της Ν. Κρήτης, τον Τράφουλα. Εντυπωσιάζουν τα όσα περιγράφει καθώς αντικατοπτρίζουν τέλεια τους μύθους που θέλουν την περιοχή να είναι έντονα επιφορτισμένη με παράξενα ηλεκτρομαγνητικά πεδία που επηρεάζουν τις ηλεκτρονικές συσκευές.

Ο Τράφουλας (ή Τράχουλας) βρίσκεται 4km ανατολικά του Λέντα και 69km νότια της πόλης του Ηρακλείου. Είναι μια εντελώς απομονωμένη παραλία της νότιας Κρήτης, η οποία σχηματίζεται στην έξοδο ενός μικρού φαραγγιού πάνω στο Ακρωτήριο Τράφουλας ή Τράχηλας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Βασιλιάς της Κνωσού, ο Μίνωας, έκανε τα μπάνια του εδώ μαζί με τους άντρες του.

Η παραλία είναι μεγάλη με ψιλό γκριζωπό χαλικάκι και λίγες λείες πέτρες στο μέσο της, ενώ
η θάλασσα έχει πολύ βαθιά και διαυγή νερά. Περιτριγυρίζεται από πελώριους κάθετους βράχους,
οι οποίοι και μέσα στη θάλασσα ορθώνονται κάθετα για αρκετά μέτρα.

Τα βαθιά νερά της περιοχής κρύβουν πολλά ψάρια, γεγονός που προσελκύει αρκετούς έμπειρους ψαράδες. Οι υπόλευκοι βράχοι στην ακτή έχουν σμιλευτεί από τις καιρικές συνθήκες και σχηματίζουν υπέροχα φυσικά μαρμάρινα γλυπτά.

Η ιστορία που ακολουθεί δεν περιγράφει κάποιο τρομερό μυστήριο,
 είναι όμως αρκετά παράξενη. Διαδραματίστηκε κάπου στη νοτια Κρήτη το καλοκαίρι του ̉95 σε μια ακτή που ονομάζεται Τράφουλας. Πρόκειται για μια άγρια ακτή με “κοφτά” βαθιά νερά που κατεβαίνουν με μια κλίση 90 μοιρών σε βάθη από 30 μέχρι 50 μέτρα. Κατά καιρούς έχω δει εκεί πολύ μεγάλα ψάρια με αποκορύφωμα ένα τόνο μεγαλύτερο των 200  κιλών. 
Ασχολούμαι με το ψαροτούφεκο εδώ και αρκετά χρόνια και σιγά σιγά ανέπτυξα την ικανότητα να βουτάω βαθιά. Μου αρέσει πολύ να κατεβαίνω σε απότομα νερά, να κοιτώ την επιφάνεια να ξεμακραίνει και να αισθάνομαι ότι πετάω προς το βυθό. Το μέρος αυτό λοιπόν ήταν από τα αγαπημένα μου αν και η εντατική αλιεία το είχε καταστήσει πολύ μέτριο ψαρότοπο. 
Ήταν Κυριακή και είχα ξενυχτήσει σχεδόν την προηγούμενη λόγω δουλειάς. Παρόλ’ αυτά η θάλασσα πάντα με αναζωογονεί· μόλις έφτασα ένοιωσα την κούραση και τη νύστα να εξαφανίζονται. Έπεσα στο νερό γύρω στις 10 το πρωί, σε μια αμμουδερή παραλία και μετά από κολύμπι περίπου μισής ώρας έφτασα στην αρχή του τόπου.
Στα αριστερά μου υψωνόταν κατακόρυφος βράχος ύψους περίπου 10 μέτρων που συνέχιζε μέσα στο νερό μέχρι πολύ βαθιά. Ήταν μια ήσυχη μέρα και δε φυσούσε καθόλου σχεδόν, έτσι το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο σημείο δημιουργήθηκε ξαφνικά ένας μικρός ανεμοστρόβιλος με παραξένεψε αρκετά. 
Δεν είμαι αλαφροΐσκιωτος, όμως ένοιωσα κάποια παράξενη επιθυμία να απομακρυνθώ, πράγμα που έκανα γρήγορα μιας και στις σπηλιές που σχηματίζονταν στο βράχο δε φαινόταν ίχνος ψαριού. Ξέχασα τελείως το επεισόδιο μετά από λίγο, η μαγεία του βυθού με είχε συνεπάρει, άλλωστε δεν επρόκειτο και για κάτι συνταρακτικό. 
Ψάρεψα ολόκληρη τη μέρα με φτωχά αποτελέσματα : Μια μεγάλη καραβίδα και 3-4 ψάρια του μισού κιλού κρεμόταν από το κορδόνι της σημαδούρας. Για να δώσω μια σαφέστερη εικόνα, κουβαλούσα μια σημαδούρα μήκους περίπου 80 εκατοστών την οποία έσερνα με ένα σπάγκο με βαρίδι στην άκρη.
Όταν ήθελα να βουτήξω κάπου, άφηνα το βαρίδι να ακουμπήσει στο βυθό και έτσι χωρίς τον κίνδυνο να παρασυρθεί η σημαδούρα από το ρεύμα έκανα τη βουτιά μου. Τα ψάρια ήταν περασμένα σε κορδόνι που στη μια του άκρη είχε δεμένο ένα μυτερό σίδερο μήκους περίπου 15 εκατοστών και χρειαζόταν για να περνά το ψάρι στην πετονιά ενώ η άλλη άκρη ήταν περασμένη με θηλιά σε κρίκο ατσάλινο, “καραμπίνερ” που έκλεινε με πορτάκι με ελατήριο.
Ψαρεύω χρόνια αλλά δεν έχω χάσει ποτέ κάποιο εργαλείο από αυτά που κατά καιρούς κρεμούσα στον κρίκο, ούτε και το κορδόνι με τα ψάρια . Πρέπει να ήθελε περίπου 40 λεπτά μέχρι να σκοτεινιάσει εντελώς.
 Ο ήλιος ήταν στη δύση του όταν έφτασα ξανά στο σημείο με τον ανεμοστρόβιλο. Εκεί λοιπόν είδα ένα ροφό βάρους περίπου 2,5 κιλών δίπλα στο βράχο να με κοιτά ήσυχος. ‘Αφησα τη σημαδούρα λίγο πιο πέρα και βούτηξα ήρεμα προς το μέρος του. Η βολή βρήκε το ψάρι στο σβέρκο και η βέργα του βγήκε στο σαγόνι. Ήταν μια βέργα “ταϊτής “, ατσάλινη, πάχους 6,5 χιλιοστών, με φτεράκι μήκους περίπου 5 εκατοστών που ξεκινούσε περίπου 5 εκατοστά από τη μύτη της βέργας και ήταν ελαφρά λυγισμένο στην άκρη για να ανοίγει όταν το καρφωμένο ψάρι προσπαθούσε να φύγει.
Παρόλο που το κτύπημα ήταν καίριο, το ψάρι κατάφερε να σφηνωθεί πρόχειρα σε μία σχισμή. Ήξερα πως δεν υπήρχε περίπτωση να με δυσκολέψει ιδιαίτερα, για να επιταχύνω όμως τη διαδικασία κολύμπησα ως τη σημαδούρα για να πάρω ένα δεύτερο όπλο και να το αποτελειώσω αφού πρώτα άνοιξα το “μουλινέ “, ένα καρούλι με σπάγκο που συνδέει την άκρη της βέργας με τη λαβή. Κρέμασα λοιπόν το πρώτο ψαροτούφεκο (από μια θηλιά από σπάγκο που είχα δεμένη στη λαβή), στον κρίκο που ήταν περασμένο και το κορδόνι και με το δεύτερο όπλο κατευθύνθηκα προς το ψάρι.

Δε χρειαζόταν. Φτάνοντας, είδα το ψάρι να κρέμεται ελεύθερο στο νερό, νεκρό, περασμένο στη βέργα. Μάζεψα το σπάγκο του μουλινέ και ετοιμάστηκα να το περάσω στο βελόνι όταν διαπίστωσα πως το κορδόνι με τα ψάρια έλειπε.

Υπέθεσα (και είναι η μόνη λογική εξήγηση) πως καθώς πέρασα τη θηλιά του όπλου στον κρίκο, προτού αφήσω το πορτάκι να κλείσει, με κάποιο τρόπο έσπρωξα τη θηλιά του κορδονιού, ξεπερνώντας την από τον κρίκο. Κρέμασα λοιπόν προσεκτικά το όπλο με το ψάρι να κρέμεται νεκρό από τη βέργα και άρχισα διερευνητικές βουτιές.

Πράγματι, κάποια στιγμή, σε βάθος που σίγουρα ξεπερνούσε αρκετά τα 30 μέτρα, εντόπισα τα ψάρια μου. Έβαλα σημάδια για να μη χάσω το μέρος (από την επιφάνεια δε φαινόταν καν ο βυθός) και πήρα το δεύτερο ψαροτούφεκο ώστε να χτυπήσω κάποιο από τα ψάρια μου από πιο ψηλά, κερδίζοντας 2-3 μέτρα από το βάθος. Μετά θα άνοιγα το μουλινέ και από την επιφάνεια πια θα τραβούσα τη βέργα με τα ψάρια μου με την ησυχία μου. Τα 30 μέτρα δε μου ήταν άγνωστα και πρέπει να βούτηξα αρκετά βαθύτερα μιας και η πίεση που ένοιωσα στο σώμα μου, μου ήταν πρωτόγνωρη.

Όταν επιτέλους έφτασα σε απόσταση βολής, έριξα, πέτυχα ένα ψάρι ( θυμάμαι πως ήταν σαργός ) και άνοιξα το μουλινέ για να μην τραβάω και τα ψάρια που θα μου έφερναν αντίσταση και θα δυσκόλευαν την άνοδο. Όμως, αφού άνοιξε περίπου 1 μέτρο σπάγκος, το μουλινέ “κόλλησε “, κάπου μπέρδεψε ο σπάγκος και έπρεπε να τραβήξω επάνω μαζί και τα ψάρια. Είχα ήδη ζοριστεί πολύ και δεν ήμουν προετοιμασμένος για μια τέτοια εξέλιξη, άλλωστε και ένα μόνο μικρό ψάρι στο νερό προβάλλει σημαντική αντίσταση, ακόμη περισσότερο σε μεγάλο βάθος.
Τα παράτησα όλα και ανέβηκα με αρκετή δυσκολία στην επιφάνεια. Ήταν η πρώτη (και τελευταία) φορά που το συγκεκριμένο μουλινέ “κολλούσε “, το έχω ακόμη και πρόκειται κατά τη γνώμη μου για ένα από τα πιο ασφαλή στην αγορά ( γι’ αυτό το είχα επιλέξει άλλωστε ).

Το άγχος μου ανέβηκε στο κατακόρυφο. Ήταν αργά και έπρεπε να τραβήξω τα ψάρια από πολύ μεγάλο βάθος. Προσπάθησα να ηρεμήσω τον εαυτό μου σκεφτόμενος ότι αυτή τη φορά θα είχα να βουτήξω περίπου 3 μέτρα λιγότερο, ένα περίπου μέτρο το μουλινέ που άνοιξε και άλλα δύο η πετονιά της βέργας που είναι διπλωμένη κατά μήκος του όπλου (το οποίο επιπλέει).

Όταν όμως σε μια διερευνητική βουτιά είδα το όπλο, με έπιασε δέος. Αν και το μήκος του είναι ένα μέτρο και δέκα εκατοστά, στο βάθος που ήταν φαινόταν πάρα πολύ μικρό. Κατάλαβα αμέσως την ανοησία που είχα κάνει. Το πιο λογικό θα ήταν να σηκωθώ να φύγω αλλά δεν το έκανα. ‘

Αρχισα να προσπαθώ να χαλαρώσω για να κάνω μια καλή βουτιά αλλά πως να το καταφέρω; Ήταν σχεδόν σκοτάδι και βουτούσα δεύτερη φορά σε βάθος που σίγουρα ήταν έξω από τις δυνατότητές μου. Έμεινα στην επιφάνεια περίπου 10 λεπτά. Λόγω του υπεραερισμού που μου προκαλούσε το άγχος άρχισα να νοιώθω μουδιάσματα και τότε ξεκίνησα τη βουτιά. Μια βουτιά ατελείωτη. Έφτασα το όπλο, το έπιασα και άρχισα να ανεβαίνω, να ανεβαίνω. Θυμάμαι που σκεφτόμουνα: ‘Αραγε θα βγω πάνω ζωντανός; Τελικά, βγήκα. ‘Αλλη έκπληξη με περίμενε :

Ο ροφός δεν ήταν εκεί πια. Φαίνεται πως με κάποιο τρόπο, το φτεράκι έκλεισε και το ψάρι γλίστρησε στο νερό . Πως όμως; Η θάλασσα ήταν “λάδι” και το ψάρι σίγουρα νεκρό και χτυπημένο στο σβέρκο, με πορεία προς το μυαλό. Η σάρκα στην περιοχή αυτή είναι πολύ σκληρή και τα κοκάλα πολύ χοντρά. Όποιος έχει κάποια εμπειρία από ροφούς και έχει δοκιμάσει να βγάλει βέργα μετά από τέτοια βολή, ιδίως με φτεράκι ανασηκωμένο στην άκρη, ξέρει πόσο δύσκολο είναι. Συνήθως χρειάζεται να λύσει κανείς τη βέργα από την άλλη της άκρη και να την ξεπεράσει από την άλλη μεριά.

Έπειτα η βέργα κρεμόταν κατακόρυφα και η βαρύτητα κρατούσε το φτεράκι ανοικτό. Enough is enough σκέφτηκα. Δεν έψαξα να βρω το ροφό, άλλωστε ήταν πια σκοτάδι. Έφτασα σπίτι περίπου δύο ώρες αργότερα, έβαλα τα ψάρια και την καραβίδα στη συντήρηση αφού πρώτα τα καθάρισα και πήγα για ύπνο. Την επομένη το πρωί άνοιξα το ψυγείο : ψάρια και καραβίδα είχαν χαλάσει.

Γιατί άραγε; Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβαζα ψάρια στη συντήρηση χωρίς να χαλάσουν και το ψυγείο έμεινε όλη νύχτα κλειστό, άρα πρέπει να είχε κρατήσει καλή ψύξη . Ξαναπήγα στο συγκεκριμένο μέρος για ψάρεμα την επομένη άνοιξη, έχοντας αποφασίσει να μετρήσω και το βάθος που βούτηξα.

Είχα εν τω μεταξύ αγοράσει ένα βαθύμετρο Casio που μετρά μέχρι 50 μέτρα βάθος και αντέχει μέχρι τα εκατό. Μετά από μισή ώρα κολύμπι ήμουν εκεί. Για να μη χρειαστεί να επαναλάβω την τρελή βουτιά, απλά έδεσα το βαθύμετρο στο σπάγκο του μουλινέ και το άνοιξα, αφήνοντας τη βέργα να κατέβει με το βάρος της ως το βυθό (δεν υπήρχε καθόλου ρεύμα). Τράβηξα το σπάγκο πάνω και κοίταξα την ένδειξη : Στην οθόνη υπήρχε το σήμα “error !”. Γιατί “error !”;

Κανονικά θα έπρεπε να δείχνει το μέγιστο βάθος. Αλλά οι εκπλήξεις δεν είχαν τελειώσει εδώ: Ψάρεψα περίπου 8 ώρες και το ρολόι εξακολουθούσε να έχει τρελαθεί αλλά ώ του θαύματος! Λίγα μέτρα προτού βγω από το νερό, στα καλά καθούμενα, έφτιαξε. Το συγκεκριμένο βαθύμετρο το κράτησα 4 χρόνια, ποτέ ξανά δεν μου έδειξε παρόμοια ένδειξη αν και αρκετές φορές κατέβηκε (μαζί μου), κάτω από τα 30 μέτρα.

Δε μου παρουσίασε ποτέ το παραμικρό πρόβλημα και χάλασε εξαιτίας ενός ρολογά που όταν του το πήγα για να αλλάξει μπαταρία, ξέχασε να βάλει τη φλάντζα στεγανοποίησης με αποτέλεσμα να γεμίσει θαλασσινό νερό. Θυμάμαι την ιστορία αυτή συχνά: Φανταστείτε να βρίσκεστε περίπου μισή ώρα κολύμπι μακριά από τον πλησιέστερο άνθρωπο, με άγρια βράχια να κρέμονται πάνω από το κεφάλι σας και από κάτω σας να ανοίγεται χάος – πόσου άραγε βάθους;

Ο ήλιος να έχει δύσει, τα νερά να είναι μισοσκότεινα και εσείς, σπρωγμένοι από τι; Να αγωνίζεστε να χαλαρώσετε για να παίξετε τη ζωή σας κορώνα – γράμματα σε μια βουτιά που ξεπερνά τις δυνάμεις σας. Και όλα αυτά ενώ έχουν τύχει τόσα παράξενα που σας έχουν κάνει να αισθάνεστε ότι έχετε χάσει τον έλεγχο, ότι εδώ τα πράγματα δεν υπακούουν στους γνωστούς κανόνες.

Να αισθάνεστε τιποτένιοι μπροστά στη δύναμη της φύσης, να νοιώθετε καθαρά πως στην πραγματικότητα που έχετε συνηθίσει να ζείτε έχει ανοίξει κάποια ρωγμή και όμως, παρόλο τον πανικό σας να νοιώθετε στο βάθος ελεύθεροι. Να βουτάτε τελικά, ενάντια στη λογική και στο φόβο σας, υπακούοντας σε κάποια φωνή που νοιώθετε ότι ξεκινά από βαθιά μέσα σας.
Πως δημιουργήθηκε ο ανεμοστρόβιλος αφού δε φυσούσε; Γιατί έπεσε το κορδόνι με τα ψάρια; Γιατί χάθηκε ο ροφός; Γιατί κόλλησε το μουλινέ; Γιατί χάλασαν τα ψάρια; Γιατί το σήμα “error !”; Γιατί σταμάτησε εν πάσει περιπτώσει να λειτουργεί το ρολόι, έστω και μετά από αυτό το “error !” και γιατί έφτιαξε μόνο του λίγο πριν βγω από το νερό;
Γιατί τόσα πολλά απίθανα γεγονότα στο συγκεκριμένο τόπο και χρόνο; Φυσικά δε θα μάθω ποτέ, καταλαβαίνω όμως τώρα ότι δεν έχει και τόση σημασία. Αυτό που νοιώθω αναπολώντας την ιστορία μου είναι πιο πολύτιμο από τις ίδιες τις απαντήσεις.

Συμπτώσεις! Θα σκεφτείτε. Μπορεί, αλλά είναι αυτές οι συμπτώσεις τελικά που κάνουν το σύμπαν μας πιο ενδιαφέρον.”

Μπορείτε να βρείτε την αρχική ανάρτηση της ιστορίας εδώ

omadaorfeas.blogspot.gr

Continue Reading

Facebook

Advertisement

ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ

Copyright © 2018

How to whitelist website on AdBlocker?

How to whitelist website on AdBlocker?

  1. Click on the AdBlock Plus icon on the top right corner of your browser
  2. Click on "Enabled on this site" from the AdBlock Plus option
  3. Refresh the page and start browsing the site