Connect with us

Από την Αρχαιότητα ως τα τέλη του 18ου αιώνα – Διατάγματα, απαγορεύσεις και απίστευτα περιστατικά – Η καταδίωξη των μάγων και των μαγισσών από την Ιερά Εξέταση και τα κοσμικά δικαστήρια – Το φοβερό βιβλίο «Το Σφυρί των Μαγισσών» (1487) και μια χρονολογική επισκόπηση των σημαντικότερων γεγονότων του ιδιότυπου αυτού «κυνηγιού»

Ένα θέμα διαφορετικό από τα συνηθισμένα θα μας απασχολήσει στο σημερινό μας άρθρο. Πρόκειται για τη μαγεία, την αντιμετώπισή της από την αρχαιότητα ως τα νεότερα χρόνια και, κυρίως, το
λεγόμενο «κυνήγι μαγισσών», που είχε δεκάδες (ή και εκατοντάδες) χιλιάδες θύματα, κυρίως
από τον 14ο ως τον 17ο αιώνα.

Περί μαγείας

Με τον όρο «μαγεία» εννοούμε την τέχνη της επίκλησης υπερφυσικών δυνάμεων για να πραγματοποιηθεί κάτι με τρόπο λογικά αδύνατο. Είναι γνωστή από την Προϊστορία, ως προσπάθεια
του ανθρώπου να ξεπεράσει τους περιορισμούς των υλικών του δυνάμεων, με σκοπό να χειραγωγήσει
την πραγματικότητα μέσω της πνευματικής οδού. Ο όρος «μαγεία» μπορεί να έχει είτε αρνητικό
είτε θετικό περιεχόμενο.

Χρησιμοποιείται επίσης για να χαρακτηρίσει πρακτικές με αποκλειστικά αρνητικό περιεχόμενο, οι οποίες έχουν σκοπό να βλάψουν αυτόν στον οποίο απευθύνονται. Η μαγεία σχετίστηκε, μεταξύ άλλων, με τον Σαμανισμό, τον Ζωροαστρισμό, τον Ερμητισμό, τον Πνευματισμό κλπ. Στον Χριστιανισμό και τον Ισλαμισμό συνδέθηκε με αιρέσεις, δίνοντας τροφή σε έντονες διαμάχες μεταξύ των εκπροσώπων της λαϊκής εξουσίας και των εκκλησιαστικών αρχών. Με το πέρασμα του χρόνου, μεταφράστηκε σε μορφή λατρείας του σατανά.

Η μαγεία στον Μεσαίωνα

Η πίστη στη μαγεία πήρε μεγάλες διαστάσεις στα μεσαιωνικά χρόνια. Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, τα ξόρκια, η μαντεία και η επίκληση υπερφυσικών δυνάμεων ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένα. Η Εκκλησία, ωστόσο, μόλις τον 11ο αιώνα άρχισε να αντιλαμβάνεται τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι μάγισσες πετούσαν στον αέρα και ότι τις νύχτες καβαλούσαν ζώα ως ακόλουθοι της Άρτεμης… Η μαγεία ήταν συνδεδεμένη με την επίκληση των δαιμόνων και τη θυσία σ’ αυτούς, συχνά με τη σεξουαλική συνεύρεση μαζί τους στη διάρκεια σεξουαλικών οργίων.

Οι πρώιμοι μεσαιωνικοί νομικοί κώδικες των διαφόρων γερμανικών φυλών περιέχουν μομφές ενάντια στη μαγεία που σκόπευε να βλάψει άλλους ανθρώπους. Ο Οστρογότθος βασιλιάς Θεοδώριχος
(που έμεινε στο θρόνο από το 493 ως το 526) όρισε ποινή θανάτου για τους μάγους
(conjurers)
που επικαλούνταν παγανιστικές θεότητες.

Ένας κώδικας των Βησιγότθων από τον 6ο αιώνα αναφέρεται σε πλανόδιους μάγους (sorcerers) που πληρώνονται από τους χωρικούς για να κάνουν μάγια στη σοδειά και τα ζώα των εχθρών τους… Ο ίδιος κώδικας αναφέρεται σε μάγους που προκαλούν καταστροφικές θύελλες και , σε άλλο σημείο, δίνει ένα θρησκευτικό προσανατολισμό στη μαγεία, αναφέροντας ότι η μαγγανεία δεν θα μπορούσε να προκαλέσει τον θάνατο ενός ανθρώπου, αν δεν είχε σχέση με την ειδωλολατρία. Ιδιαίτερα αυστηρή για τη μαγεία, στην πρώιμη μεσαιωνική Ευρώπη, ήταν η νομοθεσία του Καρλομάγνου.

Σε μια συνθήκη με τους Σάξονες, τους οποίους μόλις είχε υποτάξει (789), διακήρυξε ότι όλοι όσοι κρίνονταν ένοχοι για μαγγανεία ή μαντεία, θα παραδίδονταν στην Εκκλησία ως σκλάβοι, ενώ όσοι έκαναν θυσίες στον διάβολο θα θανατώνονταν. Στη «Γενική Εξαγγελία» του για το βασίλειό του, περιέλαβε διατάξεις ενάντια σε γητευτές και άλλους μάγους. Ωστόσο, διακήρυξε ότι η καύση μαγισσών ήταν ένα παγανιστικό έθιμο που θα τιμωρούνταν με θανατική ποινή.

Η εκκλησιαστική Σύνοδος της Παβίας (850), διαπίστωσε ότι οι μαγικές τέχνες βρίσκονταν ακόμα σε άνθηση και οι μάγοι εξακολουθούσαν να προκαλούν παράφορη αγάπη ή μίσος. Γενικά, ο κήρος αφόριζε εκείνους που κατέφευγαν στη μαγεία. Η Εκκλησία πίστευε ότι οι μάγισσες είχαν υπερφυσικές δυνάμεις στις οποίες έπρεπε να αντισταθούν οι Χριστιανοί.

Η (κατά)δίωξη της μαγείας τον Μεσαίωνα

Οι περισσότερες γνωστές δίκες για μαγεία στον πρώιμο Μεσαίωνα είχαν ως κατηγόρους, συνηγόρους ή κατηγορούμενους σημαντικές προσωπικότητες του δημόσιου βίου. Ο Γρηγόριος της Τουρ (540-594), στην «Ιστορία των Φράγκων», αναφέρεται σε μηνύσεις για ναγεία στη βασιλική αυλή της Γαλατίας κατά τον 6ο αιώνα. Έτσι, η βασίλισσα Φρέντεγκουντ, ύποπτη για μαγγανεία, κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε και μάγεψε τα ξίφη που σκότωσαν έναν εχθρό βασιλιά. Το 899, όταν ο αυτοκράτορας Αρνούλφος πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση, δύο άνδρες εκτελέστηκαν με την κατηγορία ότι τον είχαν μαγέψει.

Όταν το 1028 ο Γουλιέλμος της Ακουιτανίας αρρώστησε βαριά, οι Αρχές παρουσίασαν πήλινα είδωλα ως τεκμήρια για τα μάγια που του είχε κάνει μια γυναίκα. Όσο για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, εκεί αρχικά αναλάμβαναν δράση πολίτες που αντιμάχονταν τη μαγεία. Το 1075 οι πολίτες της Κολωνίας γκρέμισαν από τα τείχη της πόλης μια γυναίκα που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε μαγέψει πολλούς άντρες με την τέχνη της.

Το 1090, στο Votting, τρεις γυναίκες θεωρήθηκαν ύποπτες για την καταστροφή της σοδειάς μς μαγικά και άλλα τεχνάσματα. Υποβλήθηκαν στο μαρτύριο του νερού, για να αποδείξουν την αθωότητά τους και το πέρασαν με επιτυχία, ωστόσο το πλήθος ακόμα δυσπιστούσε. Στη συνέχεια μαστιγώθηκαν για να ομολογήσουν την ενοχή τους, χωρίς αποτέλεσμα, όμως τελικά κάηκαν ζωντανές.

Η βαθμιαία αύξηση του πληθυσμού των πόλεων οδήγησε τις δημοτικές αρχές να αναμειχθούν στη δίωξη της μαγγανείας (12ος αιώνας).
Γύρω στο 1200 αναφέρεται η περίπτωση ενός νεαρού κληρικού στην πόλη Soest, ο οποίος αρνήθηκε τις ερωτικές προτάσεις μιας γυναίκας. Η γυναίκα αυτή τον κατηγόρησε ότι της είχε κάνει μάγια και το δημοτικό δικαστήριο διέταξε να τον κάψουν σαν μάγο.

Τα δημοτικά δικαστήρια, ως τον ύστερο Μεσαίωνα, ακολούθησαν στο θέμα της μαγείας την εξής τακτική : μια δίκη άρχιζε μόνο όταν κάποιος κατέθετε μήνυση στο δικαστήριο και αναλάμβανε την ευθύνη να αποδείξει τη «βλάβη» που είχε υποστεί ο ίδιος. Αν ο μηνυτής δεν κατάφερνε να αποδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών του, τότε έπρεπε να υποστεί ο ίδιος την τιμωρία στην οποία θα υποβαλλόταν ο κατηγορούμενος αν είχε αποδειχθεί η ενοχή του.

Η Ιερά Εξέταση

Η δίωξη των μάγων πέρασε σταδιακά στη δικαιοδοσία της Ιεράς Εξέτασης. Την αρχή φαίνεται ότι έκανε ο Πάπας Γρηγόριος Δ’ (έμεινε στο θρόνο από το 1227 ως το 1241), που άρχισε να διορίζει ιεροεξεταστές με αποστολή να ψάχνουν για αιρετικούς. Ως τότε, αυτό ήταν έργο των τοπικών επισκόπων, καθώς όμως η απειλή των αιρέσεων γινόταν όλο και πιο έντονη, ο Πάπας οργάνωσε ένα σώμα από περιοδεύοντες δικαστές (συνήθως Φραγκισκανούς και Δομινικανούς μοναχούς), που επικουρούσε τους επισκόπους, λειτουργώντας όμως με σχετική αυτονομία. Οι ιεροεξεταστές ξεκινούσαν τη διαδικασία της δίωξης με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να περιμένουν να κατατεθεί μήνυση εναντίον κάποιου υπόπτου. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, οι δικαστές μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εκφοβισμό ή και βασανιστήρια, προκειμένου να αποσπάσουν μια ομολογία.

Ένα βιβλίο οδηγιών γα ιεροεξεταστές, του 13ου αιώνα, απαριθμεί όλες τις μορφές μαγείας που θα πρέπει να έχει υπόψη του ο δικαστής κατά την ανάκριση των υπόπτων : χρήση μαγικών κύκλων, επίκληση των δαιμόνων, πειράματα με ανακλώσες επιφάνειες, χρήση βοτάνων σε συνδυασμό με ξόρκια, θυσίες για να ανταποκριθούν οι δαίμονες κ.ά.

Από τα πρώτα χρόνια του νέου θεσμού, οι ιεροεξεταστές συνάντησαν περιπτώσεις μαγγανείας. Κάποια περιστατικά αποπροσανατολισμού των ιεροεξεταστών οδήγησαν τον Πάπα Αλέξανδρο Δ’ να εκδώσει το 1258 και το 1260 οδηγίες στις οποίες διακήρυσσε ότι η Ιερά Εξέταση έπρεπε να περιοριστεί στη δίωξη της μαγείας με αιρετικό χαρακτήρα, ενώ ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ’, ακολουθώντας τις υποδείξεις πολλών θεολόγων, κατηύθυνε τους παπικούς ιεροεξεταστές ενάντια στους νεκρομάντεις και άλλους μάγους. Έτσι, το 1384, κάποιος Niccolo Consigli, καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά για διάφορα είδη μαγείας, μεταξύ αυτών μια απόπειρα δολοφονίας με τη χρήση συμπαθητικής μαγείας, για εξορκισμούς, επικλήσεις του Εωσφόρου κ.ά. και για κατοχή βιβλίων νεκρομαντείας.

Στο τέλος του 14ου αιώνα σημειώθηκε μια αύξηση στη συχνότητα των δικών μαγείας, κυρίως λόγω του ότι το χαρτί αντικατέστησε την περγαμηνή και έχουμε έτσι περισσότερες πληροφορίες, καθώς καταγράφονταν πιο πολλά περιστατικά. Επίσης και η βαθμιαία υιοθέτηση της ιεροεξεταστικής διαδικασίας (σύμφωνα με την οποία δεν ήταν απαραίτητη η κατάθεση μήνυσης για ν’ αρχίσει η δίωξη), συνέβαλαν σ’ αυτή την εξέλιξη.

Το μεγάλο κυνήγι των μαγισσών

Από τα μέσα του 15ου αιώνα είχαμε γενικεύσεις των διώξεων εναντίον της μαγείας, κυρίως σε Γαλλία, Γερμανία και Ελβετία. Οι δίκες όχι μόνο ήταν περισσότερες, αλλά και είχαν μετατραπεί σε μαζικές διώξεις. Ιεροεξεταστές και άλλοι δικαστές παρότρυναν τους κατοίκους μιας πόλης ή ενός χωριού να υποδείξουν όσο το δυνατόν περισσότερους υπόπτους.

Αυτός που αποσκοπούσε μόνο στην καταστροφή των προσωπικών του εχθρών με μεμονωμένες πράξεις (sorcerer), έδωσε τη θέση του σ’ ένα άλλο είδος μάγων και μαγισσών, για να ακριβολογούμε (witches), που στόχευαν στην κατάλυση της Χριστιανοσύνης.

Πιστεύεται ότι το 85% των θυμάτων του ανελέητου αυτού κυνηγιού ήταν γυναίκες. Ποιοι ήταν όμως οι λόγοι που οι γυναίκες αποτελούσαν εύκολα θύματα;

Στον ύστερο Μεσαίωνα (όπως βέβαια και κατά το παρελθόν), η θέση της γυναίκας ήταν ιδιαίτερα επισφαλής. Όταν οι θεσμοί στρέφονταν εναντίον των γυναικών, αυτές είχαν πολύ λιγότερη δύναμη αντίστασης από ότι οι άντρες. Τα μισογυνικά στερεότυπα ενθάρρυναν τις διώξεις των γυναικών και οι διώξεις με τη σειρά τους ευνοούσαν την παραπέρα ανάπτυξη των στερεοτύπων.

Χαρακτηριστικό και μάλλον άγνωστο είναι ότι στη Σύνοδο της Μακόν στη Γαλλία (585) συζητήθηκε αν κατά τη Δευτέρα Παρουσία και την ανάσταση των σωμάτων, οι γυναίκες θα έπρεπε να πάρουν πρώτα ανθρώπινη υπόσταση αφού δεν την είχαν όσο ζούσαν (!!!). Η πρόταση απορρίφθηκε με μία μόνο ψήφο διαφορά!

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε ότι οι γυναίκες έρχονταν στον κόσμο με μοναδικό σκοπό «να ικανοποιούν τη λαγνεία των ανδρών»…

Ο Θωμάς ο Ακινάτης δίδασκε ότι η γυναίκα είναι απλά ένας ακρωτηριασμένος, αποτυχημένος, κακοφτιαγμένος άντρας και είναι ικανή μόνο να φέρνει παιδιά στον κόσμο (!!!).
Αν σκεφτούμε ότι ο δάσκαλός του, Μέγας Αλβέρτος, έλεγε ότι έπρεπε να έρχονται στον κόσμο μόνο αγόρια και ότι με τα κορίτσια κάτι πηγαίνει στραβά απ’ την αρχή (!!!), οι διδασκαλίες του Ακινάτη δεν προκαλούν ιδιαίτερη κατάπληξη…

Πάντως, στη Νότια Ευρώπη, τόσο στην αυστηρά καθολική Ιταλία όσο και στην επίσης καθολική Ισπανία, δεν είχαμε τόσες πολλές δίκες μαγισσών όσο στη Βόρεια και την Κεντρική Ευρώπη. Ίσως γιατί στον ευρωπαϊκό Νότο οι κοπέλες παντρεύονταν πολύ νωρίτερα κι έμπαιναν κάτω από την «προστατευτική ομπρέλα» της μεγάλης οικογένειας.

Μαζικές διώξεις μαγισσών έγιναν, όπως είπαμε, κυρίως τον 15ο αιώνα. Γνωστότερες ήταν αυτές των κοσμικών δικαστηρίων του Βαλές, το 1428 και το 1447. Στην πρώτη οερίοτωση λέγεται ότι κάηκαν στην πυρά περισσότεροι από 100 άνθρωποι που κατηγορήθηκαν για δολοφονίες, για την κατατσροφή της σοδειάς και για άλλα εγκλήματα που είχαν διαπράξει με χρήση της μαγείας. Αυτή είναι η πρώτη δίκη για την οποία έχουμε σαφή και ουσιαστικά στοιχεία για το στερεότυπο της μάγισσας του ύστερου Μεσαίωνα.

Πετάει στον αέρα, μεταμορφώνει ανθρώπους σε ζώα, τρώει παιδιά και λατρεύει τον διάβολο. Στο Dauphin, 110 γυναίκες και 57 άνδρες εκτελέστηκαν από το 1428 ως το 1447.
Το 1669, στη σουηδική πόλη Μόρα, θανατώθηκαν 72 γυναίκες και 15 ανήλικοι που κατηγορήθηκαν, από μικρά παιδιά, για μαγεία.

Υπάρχουν, φυσικά, αναρίθμητα άλλα παρόμοια γεγονότα. Από τις αρχές του 17ου αιώνα, πάντως, κυρίως μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου(1648), φαίνεται ότι το ανελέητο αυτό κυνήγι μαγισσών σιγά σιγά φθίνει και κάπου τελειώνει.

Στην Ολλανδία, η τελευταία μάγισσα κάηκε στην πυρά το 1610. Στην Αγγλία, η θανάτωση της τελευταίας μάγισσας έγινε το 1684 και στη Γαλλία το 1745. Στη Γερμανία μόλις το 1775 είχαμε την τελευταία καταδίκη μάγισσας σε θάνατο στην πυρά (συγκεκριμένα στο Κέμπτεν του Αλγκάου). Μάλιστα, της δόθηκε χάρη και πέθανε τελικά στη φυλακή.

Η τελευταία εκτέλεση μάγισσας στην Ευρώπη, έγινε το 1782 στην Ελβετία.
Το 1895 έχουμε και… το τελευταίο θύμα της μακραίωνης «ιστορίας» της μαγείας. Είναι ο επιστήμονας Καρλ Κιζεβέτερ, που πέθανε σε ηλικία 44 ετών κατά τη διάρκεια ενός πειράματος στον εαυτό του με «αλοιφή μάγισσας»!

Θρησκευτικά ξεκαθαρίσματα

Εκτός όμως από όλα τα άλλα, το κυνήγι της μαγείας έδωσε την ευκαιρία στην καθολική Εκκλησία και την κοσμική εξουσία να απαλλαγούν από αιρέσεις και ενοχλητικά θρησκευτικά (και όχι μόνο…) Τάγματα. Οι Καθαροί και οι Βαλντεσιανοί «κυνηγήθηκαν» από τη Σύνοδο της Τουρ (1163), τη Γ’ Σύνοδο του Λατερανού (1179) και τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ’, ο οποίος κάλεσε σε σταυροφορία εναντίον των Καθαρών (1209).

Οι πολυσυζητημένοι Ναΐτες, με επικεφαλής τον μέγα μάγιστρο Ζακόμπ ντε Μολέ, παραπέμφθηκαν σε δίκη (1307), με την κατηγορία της μαγείας και της ιεροσυλίας και 54 από αυτούς, αφού υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια, καταδικάστηκαν να καούν ζωντανοί (1314) μπροστά στην πύλη του Αγίου Αντωνίου στο Παρίσι.

Επίλογος

Σε όλους είναι οικείες οι εικόνες με τις … ιπτάμενες μάγισσες και τους μάγους/μάγισσες που καίγονται στη φωτιά. Πού οφειλόταν όμως αυτή η έκρηξη των διώξεων κατά τον ύστερο Μεσαίωνα;

Υπήρχε η ανάγκη για κοινωνική αναμόρφωση της (Δυτικής) Εκκλησίας, που εκφράστηκε μετά το Συμβούλιο της Κωνσταντίας (1414-1418). Οι εκφραστές αυτής της τάσης επισήμαναν πολλά κακώς κείμενα στον εκκλησιαστικό χώρο και υπέδειξαν χρήσιμες μεταρρυθμίσεις, όμως δεν τους έλειπε ο φανατισμός. Ακόμα και μεγάλοι μεταρρυθμιστές θεολόγοι δεν έμεναν ανεπηρέαστοι από τους φόβους και τις προκαταλήψεις της εποχής. Οι διώκτες της μαγείας ήταν φανατικοί Χριστιανοί και εμπνέονταν από ένα μείγμα ιερού ενθουσιασμού και παρερμηνευτικών δογμάτων και αντιλήψεων. Αποτέλεσμα; 60.000 (τουλάχιστον) και σύμφωνα με άλλες εκδοχές 200.000 – 500.000 άνθρωποι θανατώθηκαν με την κατηγορία της (άσκησης της) μαγείας, μέσα σε τρεις μόνο αιώνες.

Κλείνοντας, να κάνουμε μια αναφορά στο περιβόητο βιβλίο “Malleus Maleficarum”, γνωστό ως «Σφυρί των Μαγισσών», βιβλίο που εκδόθηκε γύρω στο 1487. Συγγραφέας του ήταν ο Δομινικανός μοναχός Χάινριχ Κράμερ. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα βιβλία που γνώρισαν ευρεία διάδοση. Η έκδοση του βιβλίου αυτού συντέλεσε στη ραγδαία κλιμάκωση των διώξεων εναντίον των μαγισσών, καθώς συνέδεε ξεκάθαρα τη γυναικεία φύση με τη μαγεία, καθώς θεωρούσε ότι η σαρκική απόλαυση είναι χαρακτηριστικό της ακόρεστης επιθυμίας των γυναικών. Το «Malleus Maleficarum»,προσπαθούσε να αποδείξει την ύπαρξη δαιμόνων και μαγισσών και πρόσφερε συμβουλέςς για το …πώς αναγνωρίζονται οι μάγισσες!

Το σίγουρο είναι ότι η μανία εναντίον των μαγισσών του 14ου με 17ο αιώνα αποτέλεσε ένα μοναδικό ιστορικό συνδυασμό κατηγοριών, κυρίως εναντίον γυναικών(ακόμα και για τη φοβερή μαύρη πανώλη της Ευρώπης που μεταξύ 1347-1353 στοίχισε τη ζωή σε 20-25 εκατομμύρια ανθρώπους κατηγορήθηκαν κάποιοι), οι περισσότερες από τις οποίες ήταν αθώες και της δημιουργίας ενός θεολογικού συστήματος όπου η μαγεία είχε πρωταρχική σημασία…

Μιχάλης Στούκας

master-lista.blogspot.gr

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Τρελή θεωρία θέλει τον Eminem να είναι… ρομπότ

Published

on

Ο Eminem δεν υπάρχει πια, καθώς είναι ακριβέστερο να λέμε πως «πρόκειται για ένα ρομπότ σχεδιασμένο να συγκαλύψει τον θάνατό του και να αντικαταστήσει τον ράπερ», όπως θέλει η
νέα και εξόχως ακραία θεωρία συνωμοσίας που δονεί τις σκοτεινές γωνιές του ίντερνετ!

Ο Eminem εγκατέλειψε τα εγκόσμια το 2006, όντας όμως τέτοιο όνομα και αποφέροντας
τέτοια κέρδη, δεν θα τον άφηναν στην αιώνια ησυχία του οι επιτήδειοι, αλίμονο.

Κι έτσι η μουσική βιομηχανία έφτιαξε ένα ρομπότ για να μας κάνει να πιστέψουμε πως
είναι πάντα εδώ και όσο παραγωγικός τον ξέραμε.

Άλλοι πάλι ισχυρίζονται πως ο γνωστός ράπερ πέθανε ακόμα πιο παλιά, τοποθετώντας τον θάνατό του το 1999. Και παραθέτουν παλαιότερες φωτογραφίες του (πριν το 2006 δηλαδή) πλάι στις πρόσφατες για να δείξουν τις αλλαγές στα χαρακτηριστικά του προσώπου του: πιο τονισμένα ζυγωματικά, πιο λεπτό πηγούνι και πιο χαμηλή γραμμή μαλλιών.

Ακόμα και τη «σημαντική αλλαγή στους στίχους του» μετά το 2006 παραθέτουν ως άλλο ένα
πειστήριο πως ο Eminem είναι ρομπότ. Πόσο μάλλον την αλλαγή στις στιλιστικές του επιλογές.

Πλέον «δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα hip hop ρούχα» λένε, μιας και κανείς ζωντανός
δεν αλλάζει ποτέ στιλιστικά πρότυπα στη ζωή του.

Ακόμα πιο τρελή αυτή η θεωρία συνωμοσίας δηλαδή από την άλλη που έλεγε πως ο σημερινός Eminem είναι «κλώνος των Ιλουμινάτι»!

newsbeast.gr

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Εντοπίσθηκαν μυστηριώδη ραδιοσήματα από γαλαξία που βρίσκεται 3 δισ. έτη φωτός από τη Γη

Published

on

Ερευνητές του προγράμματος αναζήτησης εξωγήινης νοημοσύνης Breakthrough Listen στις ΗΠΑ ανίχνευσαν -με τη βοήθεια ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης- άλλα 72
ραδιοσήματα (Fast Radio Bursts-FRB) από την ίδια μυστηριώδη πηγή, η οποία βρίσκεται σε ένα μακρινό γαλαξία σε απόσταση περίπου τριών δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Τα σήματα FRB είναι γρήγοροι φωτεινοί παλμοί ραδιοακτινοβολίας με διάρκεια μόλις μερικών χιλιοστών του δευτερολέπτου. Η πηγή τους είναι ακόμη ασαφής. Διάφορες θεωρίες έχουν προταθεί, από το να είναι άστρα νετρονίων με μεγάλο μαγνητισμό έως να πρόκειται για τις τεχνολογικές «υπογραφές» εξωγήινων εξελιγμένων πολιτισμών.

Οι περισσότεροι ραδιοπαλμοί FRB είναι μεμονωμένοι και προέρχονται από πηγές μη επαναλαμβανόμενες. Όμως, η συγκεκριμένη πηγή FRB 121102
είναι πραγματικά ξεχωριστή, επειδή είναι η μόνη που έχει στείλει διαδοχικά ραδιοσήματα, μια συμπεριφορά η οποία εύλογα έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των αστρονόμων.

Το 2017 είχαν ανιχνευθεί 21 FRB από την εν λόγω πηγή, αλλά οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, που
συνεργάζονται με το Πρόγραμμα Breakthrough Listen χρησιμοποιώντας το Τηλεσκόπιο Green Bank της Δυτικής Βιρτζίνια, ανέλυσαν
ξανά τις περυσινές παρατηρήσεις τους με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου μηχανικής μάθησης.

Τελικά ανακάλυψαν άλλα 72 σήματα FRB «κρυμμένα» μέσα στον τεράστιο όγκο των δεδομένων από
τις παρατηρήσεις, τα οποία δεν είχαν γίνει αντιληπτά εξ αρχής, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Δέκα Ερωτήσεις που Πάντα Ήθελες να Κάνεις σε μια Ελληνίδα Μέντιουμ

Published

on

Η επιθυμία για την πρόβλεψη του μέλλοντος είναι μια από τις θεμελιώδεις ανάγκες του ανθρώπου από αρχής κόσμου, είτε πρόκειται για τον αυριανό καιρό είτε για τους φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Γύρω από αυτήν την επιθυμία έχει στηθεί μια βιομηχανία εκατομμυρίων, που ξεκινά από τα νόμιμα και παράνομα στοιχήματα και καταλήγει σε αστρολόγους, μελλοντιστές και μελλοντολόγους.

Ποια η διαφορά των δύο τελευταίων;

Οι πρώτοι θεωρούνται επιστήμονες που κάνουν προβλέψεις για το μέλλον, π.χ. της παγκόσμιας οικονομίας, συνθέτοντας και αναλύοντας τις εξελίξεις και αμείβονται γενναιόδωρα από funds και κυβερνήσεις, όπως ο συνεργάτης της Google, Ray Kurzweil, που προβλέπει πως το 2029 θα ζήσουμε την επανάσταση των μηχανών.

Οι μελλοντολόγοι, από την άλλη, αποκαλούνται και μέντιουμ, αμείβονται όσο και ένας ψυχοθεραπευτής και «βλέπουν» το συναισθηματικό, κυρίως, μέλλον σου στο φλιτζάνι και την τράπουλα.

Η Σοφία Ρονιώτη αυτοσυστήνεται ως μέντιουμ, για οικονομία εννοιών, όμως, στην πραγματικότητα, λέει πως είναι ενορατική και μπορεί να δει ακόμη και τον θάνατό σου, αν και δεν θα στο πει ποτέ.

VICE: Τι σημαίνει μέντιουμ;
Σοφία Ρονιώτη: Εγώ είμαι διαισθητική και ενορατική. Βλέπω εικόνες. Τι μπορεί να έχει γίνει στο παρελθόν και τι θα συμβεί στο μέλλον. Δεν μιλάω με οντότητες, δεν μιλάω με πνεύματα. Λέω, όμως, πως είμαι μέντιουμ, επειδή έτσι το καταλαβαίνει ο κόσμος.

Στο site σου γράφεις πως είσαι τρίτης γενιάς μέντιουμ. Ποια ήταν η πρώτη;

Ενορατική ήταν η γιαγιά μου, η Αθηνά Λιαποπούλου Λέοντος ή Νανά, όπως την ήξερε ο κόσμος. Μεγάλωσα δίπλα της και ήταν σαν να είχα δύο μάνες. Ήμουν εκεί, όταν έκανε συνεδρίες, την παρακολουθούσα και μάθαινα. Η «κυρία Νανά» δεν ήταν από την ιστορική Σμύρνη ή κάποιο άλλο «μυστηριακό» μέρος.

Άνηκε στην ανώτερη κοινωνική τάξη της Πάτρας, από μια οικογένεια γεμάτη γιατρούς και δικηγόρους. Έτσι, η ίδια σπούδασε νομική και φιλολογία. Όταν ανακοίνωσε στην οικογένειά της πως τελικά θα γίνει μέντιουμ, φυσικά αντέδρασαν. Δεν ήταν εύκολο. Τελικά, όμως, την αποδέχτηκαν. Συνεργάστηκε, μάλιστα, κάποτε με την Αστυνομία, ενώ είχε συμβουλεύσει πολιτικά πρόσωπα και διάσημους.

Η γιαγιά Νανά είχε μια πολύ σοβαρή πιστοποίηση από την ελληνική Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών (ΕΨΕ), που ίδρυσε ο ψυχοφυσιολόγος Άγγελος Τανάγρας, ο πατέρας της ελληνικής παραψυχολογίας. Δεν ήταν τυχαία η ΕΨΕ:

Μέλη της ήταν η Marie Curie και ο Albert Einstein, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, μαθηματικοί, βιολόγοι, φυσικοί και μαθηματικοί που έκαναν έρευνες και πειράματα τηλεπάθειας με αντίστοιχες ξένες εταιρείες. Η εταιρεία αυτή δεν υπάρχει πια και είναι κρίμα. Αλλά δεν θέλω να μιλήσω για άλλους, πώς δουλεύουν και τι κάνουν.

Οπότε, κληρονόμησες το χάρισμά της;
Όχι μόνο εγώ. Η γιαγιά Νανά έκανε τρία παιδιά και νομίζω πως και τα τρία είχαν το χάρισμα, αν και μόνο η μητέρα μου το έκανε επάγγελμα. Είναι και κάτι που δεν διαφημίζεται, το χάρισμα.
Προτού το εξασκήσω επαγγελματικά, δεν έλεγα σε κανέναν πως μπορώ να δω το μέλλον.

Δηλαδή, δεν ήσουν πάντα μέντιουμ;
Προσπαθήσαμε πάρα πολλές φορές να το αποφύγουμε και οι τρεις γενιές. Ήταν πολλές οι φορές που όλες μας ασχοληθήκαμε με άλλα πράγματα, όμως η ζωή μάς πήγαινε εκεί. Έβγαινε πάντα μπροστά μας. Θυμάμαι, πριν από χρόνια, ήμουν στο μετρό και ενώ πήγαινα σε διασκέδαση, πλησίασα μια κοπέλα που είδα πως έχει πρόβλημα. Ήταν τόσο θλιμμένη, που δεν γινόταν να μην της μιλήσω, να μην της πως ότι όλα θα πάνε καλά. Οι προβλέψεις, μου έρχονται πιο απρόσκοπτα όταν είμαι στον δρόμο, όταν είμαι χαλαρή, σε σχέση με όταν δουλεύω.

Πότε αποφάσισες να ανοίξεις δικό σου γραφείο;
Οι φίλοι μου με παρακίνησαν αρκετά. «Μα αφού το ’χεις», έλεγαν. Ντρεπόμουν, όμως, να κάνω πρόβλεψη. Έτσι, έκανα διάφορες δουλειές και το ασκούσα φιλικά και περιστασιακά επαγγελματικά. Η τελευταία μου δουλειά ήταν υπάλληλος σε πολυεθνική – τότε ήταν που παραιτήθηκα.

Είχα, πλέον, γίνει αρκετά κοινωνική και είχα αποκτήσει αρκετές οργανωτικές γνώσεις για να κάνω αυτό που επιθυμούσα. Να δημιουργήσω τον δικό μου χώρο, τη δική μου εταιρεία.

vice.com

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Ταξιδιώτης του χρόνου δείχνει «βίντεο» από το Λας Βέγκας του 2120!

Published

on

Ο διάσημος στο διαδίκτυο Noah νίκησε τον ανιχνευτή ψεύδους και υποστήριξε ότι προέρχεται
από το 2030, ενώ έχει ταξιδέψει, εκτός από το 2018, στο 2060 και στο 2120
Ταξίδι στο χρόνο…

Είναι εφικτό; Αν ναι, το έχει πραγματοποιήσει κανείς; Εικασίες, σενάρια, φαντασία, ταινίες που έγιναν μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως το «Επιστροφή στο Μέλλον», με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Φοξ…

Υπάρχει, άραγε, κανείς που να παρουσιάζει αποδείξεις από… ταξίδι στο χρόνο; Και όμως υπάρχει. Συστήνεται ως «ταξιδιώτης στο χρόνο», υποστηρίζει πως έρχεται από το 2030, επιμένει ότι έχει ταξιδέψει μία φορά στο 2060 και άλλη μία στο 2120 και παρουσιάζει βίντεο από κινητό, με το Λας Βέγκας του 2120!

Γνωστός στο διαδίκτυο ως Noah, υποβλήθηκε σε ανιχνευτή ψεύδους και… νίκησε, υποστηρίζοντας ότι έρχεται από το μέλλον και ότι έχει ήδη πραγματοποιήσει άλλα δύο ταξίδια στο χρόνο και τα δύο στο μέλλον, επιστρέφοντας στο τρίτο του ταξίδι στο… παρελθόν, ήτοι το 2018 που ζούμε εμείς στη… δική μας διάσταση.

Στο βίντεο που παρουσιάζει ο Noah, φαίνεται η εικόνα του Λας Βέγκας με ιπτάμενα οχήματα να περνούν ανάμεσα σε πανύψηλα κτίρια και κόκκινα σύννεφα, τα οποία ο «ταξιδιώτης του χρόνου» δικαιολογεί λόγω της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας στη Γη!

Δείτε το βίντεο που ανέβηκε στα social media και έγινε viral:

protothema.gr

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Θερινό ηλιοστάσιο: Σήμερα η μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Ποια η σημασία του στην Αρχαία Ελλάδα

Published

on

Tα δύο Ηλιοστάσια (Θερινό και Χειμερινό) και οι δύο Ισημερίες (Εαρινή και Φθινοπωρινή)
είναι οι ιδιαίτερες ημέρες του «ενιαυτού», δηλαδή του ετήσιου κύκλου, που σηματοδοτούν την
αφετηρία των ισάριθμων εποχών.

Ως αφετηριακά σημεία του κάθε τεταρτημορίου του «ενιαυτού», η κάθε μία τους έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά και θρησκευτική διάσταση σε κάθε φυσική Θρησκεία που δέχεται την κυκλικότητα του χρόνου και την αντανάκλαση των θείων αληθειών στα απλά και απτά πράγματα της εκδηλωμένης Φύσης.

Η ημέρα του Θερινού Ηλιοστασίου εγκαινιάζει το καλοκαίρι και ταυτόχρονα είναι η μεγαλύτερη
όλου του χρόνου σε ότι αφορά το χρονικό διάστημα από την ανατολή του ηλίου μέχρι την δύση του.

Μετά από αυτήν, το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα γίνεται ολοένα και μικρότερο,
μέχρι την Φθινοπωρινή Ισημερία, που, όπως και στην αντίστοιχη Εαρινή, το φως μοιράζεται
ισόποσα με το σκοτάδι τις ώρες του 24ώρου.

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, όπως άλλωστε και η Ρωμαϊκή, δεν εόρταζε κατά την αρχαιότητα τα Ηλιοστάσια (εκ του «ήλιος» και «ίσταμαι») και τις Ισημερίες ως τέτοια, αλλά έθετε επάνω τους διάφορες εορτές που σχετίζονταν άμεσα με την θρησκευτική σημασία τους, όπως λ.χ.
τα «Σ(τ)επτήρια» Δελφών, τα «Αρρηφόρια» Αθηνών (όπου η Θεά Αθηνά ετιμάτο ως καρποδότις),
τα «Υακίνθεια» Ρόδου, τα «Λύκεια» Βοσπόρου, κ.ά. (για το Θερινό Ηλιοστάσιο).

Σήμερα ωστόσο, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, που, στην μακραίωνα διαδρομή της μέχρι σήμερα ποτέ δεν εγκλωβίστηκε σε φωτογραφική επαναφορά παρελθόντων δεδομένων αλλά είναι ζώσα, οργανική και πάντοτε σύμφωνη με την εκάστοτε εποχή της, εορτάζει από τον 16ο αιώνα κι εντεύθεν κανονικά τις 4 αυτές σημαντικές στιγμές του «ενιαυτού», και από τις αρχές του 21ου αιώνος τιμά επίσης τις Αρετές της «Ευκοινωνησίας» κι «Ευσυναλλαξίας», άμεσα συνδεδεμένες με την ηλιακή διαύγεια, τον Θεό Απόλλωνα και τον κυρίαρχο Θεό του μηνός Ερμή.

Στο πνευματικό επίπεδο, το Θερινό Ηλιοστάσιο σημαίνει το απόγειο της συνειδητότητας
μέσα στον Άνθρωπο (καθίσταται δηλαδή αυτός αυτόφωτος και αυτάρκης), την διαύγεια και
«ηλιοποίηση» της συνείδησης, την επανένωση του ανώτερου εαυτού με την (θεϊκή) προέλευσή του.

Στο μορφικό επίπεδο, το Θερινό Ηλιοστάσιο (αφετηρία του «ενιαυτού» για τις περισσότερες ιωνικές πόλεις) σημαίνει την αφθονία, την παροχή από τον χθόνιο κόσμο του Πλούτωνος, της Δήμητρος και της Περσεφόνης προς τον υφήλιο κόσμο των ζωντανών, τον θρίαμβο του «Γεωργίου» Ηλίου και του Θεού Απόλλωνος που δοξάζεται ως «αυξητής», «κάρπιμος», «σιτάλκας» κ.ά.

Αντίθετα από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, όπου ο «Ήλιος των νεκρών» («Δημήτριος») μεταφέρει δυναμικά ζωή στον κόσμο των φαινομενικά νεκρών και προετοιμάζει την επανάνθιση, στο Θερινό Ηλιοστάσιο, ο «Ήλιος των ζώντων» («Γεώργιος») δίνει αυτά που έχει να δώσει και παραχωρεί θέση στην βαθμιαία μείωση (φθίση) των πραγμάτων που θα γίνει εμφανής από την Ισημερία που ακολουθεί.

http://kastamonitis.blogspot.com/2018/06/blog-post_84.html?spref=tw

Continue Reading

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ

Ο κρυφός ρόλος του Μαντείου των Δελφών

Published

on

Το δελφικό μαντείο έχει αποκρυσταλλωθεί στις συνειδήσεις μας με τίτλους και διάσπαρτες
γνώσεις, όπως Πυθία, Απόλλωνας, διφορούμενοι χρησμοί, «ήξεις αφήξεις», δάφνες,
Δελφική Αμφικτυονία και τέτοια πράγματα.

Το σημαντικότερο μαντείο του αρχαιοελληνικού κόσμου, εκεί που έσπευδαν βασιλιάδες
και νομοθέτες για να πάρουν χρησμό για τις κινήσεις τους, στον ίδιο τον ομφαλό της Γης,
όπως πίστευαν βολικά οι αρχαίοι πρόγονοί μας, ήταν ωστόσο πολλά περισσότερα από μια
ιέρεια που χρησμοδοτούσε με τη βοήθεια του Πύθιου Απόλλωνα.

Οι Δελφοί έγιναν το μεγαλύτερο μαντείο του γνωστού κόσμου, καθώς εκεί συνέρρεαν
πολλοί ακόμα λαοί της Ανατολικής Μεσογείου (Λύδοι, Φρύγες, Αιγύπτιοι κ.λπ.) για να
ακούσουν τη γνώμη των θεών για τα ανθρώπινα καμώματά τους.

Την Πυθία να ακούσουν δηλαδή, το διάμεσο με το οποίο ο Απόλλωνας επικοινωνούσε
με τους θνητούς επιβάλλοντας τη γνώμη του.

Οι ιστορικοί σκιαγραφούν βέβαια σήμερα μια τελείως διαφορετική εικόνα
για τους Δελφούς, τον ρόλο τους στα ελληνικά πράγματα αλλά και το τι πραγματικά
συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες του μαντείου.

Γιατί ξέρουμε πια καλά πως οι Έλληνες πίστευαν μεν στις μαντείες και
αντλούσαν συμπεράσματα από πολλές μεταφυσικές πρακτικές (όπως η ιερομαντεία, η οιωνοσκοπία,
η πυρομαντεία, η καπνομαντεία, η λιβανομαντεία, η οινομαντεία κ.ά.), δεν έπαυε όμως να είναι ο
λαός που δάμασε τη φύση, απομάγευσε τον κόσμο και γέννησε τη λογική την ίδια.

Πώς γίνεται λοιπόν αυτοί που γέννησαν τη φιλοσοφία και την επιστήμη να πιστεύουν σε δεισιδαιμονίες και θεϊκές βουλές; Να βάσιζαν τρανές αποφάσεις για το ίδιο τους το μέλλον δηλαδή, όπως πού θα κάνουν αποικίες ή πώς θα αντιπαρατεθούν αποφασιστικά με υπέρτερους στρατούς, στις υπερφυσικές αποκρίσεις μιας ιέρειας που έπεφτε σε έκσταση;

Αν πρέπει να το πούμε, δεν το έκαναν. Όχι τουλάχιστον με τον τρόπο που θέλει η μυθιστορία. Το Μαντείο των Δελφών ήταν σημαντικότατο πολιτικό κέντρο της εποχής,
η ίδια η έδρα της πανίσχυρης Δελφικής Αμφικτυονίας που διαδραμάτισε καθοριστικό ρ
όλο στα ελληνικά πράγματα τουλάχιστον ως την ύστερη αρχαιότητα.

Μας το λέει εξάλλου και ο Όμηρος, σε εποχές πολύ πρώιμες ακόμα,
βάζοντας στην «Ιλιάδα» τον Πολυδάμαντα να προσπαθεί να αποτρέψει τον Έκτορα
από τη μάχη εναντίον των Αχαιών επισημαίνοντάς του έναν πολύ κακό οιωνό.

Του τι απάντησε ο γνωστός ήρωας; «Ένας είναι ο καλύτερος οιωνός, ν’ αγωνιζόμαστε για την πατρίδα». Οι χρησμοί είχαν τη σημασία τους δηλαδή, εντός πλαισίου όμως πάντα!

Αυτό ήταν και οι διφορούμενοι χρησμοί των Δελφών (τους οποίους ξέρουμε τόσο από επιγραφές όσο και από τα έργα αρχαίων συγγραφέων), ένας νόμος της εποχής που επιβαλλόταν από τον ισχυρό και διορατικό, τη δελφική ένωση που ήξερε πολλά και διαδραμάτιζε τον δικό της σημαίνοντα ρόλο στα τεκταινόμενα.

Μας το λέει εξάλλου και ο Ηρόδοτος, πως τα εξαγόμενα από
το στόμα της Πυθίας και καταγραμμένα από τους ιερείς της αποτελούσαν για τον ελληνικό κόσμο
ρυθμιστικά άρθρα πίστης. Οι Δελφοί ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ρυθμιστές της πολιτικής και
πολεμικής πορείας των Ελλήνων, αποκτώντας δύναμη κολοσσιαίων διαστάσεων.

Δεν ήταν ένα ιερό που αποκαλυπτόταν απλώς η θεϊκή βούληση, αλλά ένας πανίσχυρος
θεσμός, ένα κέντρο αποφάσεων που ευνοούσε ή αντιστρατευόταν κατά το δοκούν τους
εκάστοτε φίλους και εχθρούς. Με τον ρευστό και πάντα ασαφή τρόπο των αρχαίων Ελλήνων.

Τους Δελφούς επικαλούνταν όλοι εξάλλου για να κάνουν ό,τι σκόπευαν να κάνουν
και το μαντείο ασκούσε έτσι τη δική του πολιτική, μια πολιτική που όσοι βρίσκονταν
απέναντι είχαν πάντα έναν κακό λόγο να πουν…

Ο χρησμός ως μέσο πλουτισμού και επιβολής

Το απλό γεγονός ότι όλοι έσπευδαν στους Δελφούς για να ακούσουν τον Απόλλωνα με το αζημίωτο κατέστησε το μαντείο παντοδύναμο σε οικονομικούς όρους. Χαρακτηριστικό είναι εδώ το γεγονός ότι ενώ η Πυθία χρησμοδοτούσε στις αρχές (τέλη 7ου αιώνα π.Χ.) μόνο μία μέρα τον χρόνο, όσο ο κόσμους αυξανόταν, οι χρησμοί καθιερώθηκαν να δίνονται μία μέρα τον μήνα (και εννιά μήνες τον χρόνο τώρα).

Η προσφορά και πάλι δεν επαρκούσε όμως, καθώς ο κόσμος πολύς και κάπως έπρεπε να εξυπηρετηθούν όλοι αυτοί, γι’ αυτό και οι ιερείς κατέληξαν και σε άλλου τύπου μαντείες (κυβομαντεία, κληρομαντεία κ.ά).

Ακόμα και κληρώσεις έκαναν για τη σειρά προτεραιότητας και αργότερα σκάρωσαν και το τρικ της «προμαντείας» (το δικαίωμα «να συμβουλεύεσαι το μαντείο πριν από τους άλλους»), όπου αν ήσουν φίλος και πλήρωνες αδρά, γλίτωνες τις ατέλειωτες ουρές.

Οι Χιώτες το ήξεραν αυτό καλά. Κι εκεί μάλιστα που κάποτε πρώτη προτεραιότητα είχαν οι Έλληνες (και πρωτίστως τα μέλη της Δελφικής Αμφικτυονίας), λίγο αργότερα όποιος έδινε τα περισσότερα ρωτούσε και πρώτος την Πυθία.

Πέρα βέβαια από την ιεροτελεστική προσφορά στο μαντείο (πίτες και ζώα για θυσία), καθώς κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει με άδεια χέρια, όλοι έδιναν το κατιτίς τους. Και όταν «κατιτίς», εννοούμε αυτό το 10% που απαιτούσε το μαντείο από τα λάφυρα των πολέμων στους οποίους ξαπέστελνε τις πόλεις-κράτη, αλλά και τεράστια χρηματικά ποσά ως αφιερώματα!

Ενδεικτική εδώ η περίπτωση του Βάττου Α’, ιδρυτή της Κυρήνης και πρώτου έλληνα βασιλιά της Αφρικής, ο οποίος είχε πάει στους Δελφούς ως φέρελπις νέος της Θήρας για να βρει θεραπεία για τα προβλήματα που είχε στον λόγο του. Τι του είπε να κάνει ο Απόλλωνας; Να εκστρατεύσει στη Λιβύη για να βρει τη λαλιά του!

Όπως μας λέει ο Ηρόδοτος, ο Βάττος δυσανασχέτησε με τη χρησμοδότηση, λέγοντας πως η Πυθία του έδινε εντολή να κάνει ανέτοιμος μια πολεμική εκστρατεία και μάλιστα σε ένα μέρος που κανένας δεν γνώριζε, την άκουσε όμως και αποίκησε τελικά την Κυρήνη. Και στα «ψιλά» της ιστορίας μας, βρήκε και τη μιλιά του, αφού σύμφωνα με τον Παυσανία είδε ένα λιοντάρι «και τρόμαξε τόσο πολύ που λύθηκε η γλώσσα του».

Σε μια άγνωστη ίσως πτυχή της δράσης του δελφικού μαντείου, αρκετές ελληνικές αλλά και ξένες πόλεις έφτιαξαν στους Δελφούς δικά τους θησαυροφυλάκια για τη φύλαξη των προσφορών τους. Τα ποσά ήταν τέτοια που κάπως έπρεπε να φυλάσσονται από τους επιτήδειους.

Οι Δελφοί μάζεψαν τόσο πλούτο που η αξία του στην κλασική εποχή υπολογιζόταν στα 10.000 τάλαντα, δηλαδή 60.000.000 αττικές δραχμές!

Όσο για τους ίδιους τους χρησμούς, τους περίφημους χρησμούς των Δελφών που τέτοια επιρροή ασκούσαν στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας, δεν ήταν παρά απλές συμβουλές. Γι’ αυτό και επαληθεύονταν οι προφητείες. Κι όταν δεν επαληθεύονταν, ήταν απλώς γιατί δεν είχαν ακολουθηθεί όπως έπρεπε. Τον συμβουλευτικό χαρακτήρα των χρησμών μάς τον καταμαρτυρεί τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Πλούταρχος.

Η Πυθία είπε, για παράδειγμα, στους Επιδάμνιους πως αν δεν πάρουν βοήθεια από την Κέρκυρα, ήταν υποχρεωμένοι να παραδώσουν την πόλη τους στην Κόρινθο. Τι άλλο να έκαναν δηλαδή σε ένα δίλημμα;

Την ίδια ώρα, πολλοί χρησμοί που έχουν φτάσει ως εμάς είτε αποδίδονται στη μυθική εποχή είτε είναι απλά πλαστοί. Είτε ήταν τόσο διφορούμενοι που ίσχυαν όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικές είναι εδώ οι στιγμές πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, όταν οι Λακεδαιμόνιοι έστειλαν πρεσβεία στους Δελφούς για να ρωτήσουν τον Απόλλωνα «εάν πολεμήσουν, θα είναι καλύτερα τα πράγματα;».

«Εάν πολεμήσουν με όλη τους τη δύναμη, θα νικήσουν», αποκρίθηκε η Πυθία. Καταλαβαίνουμε όλοι πως αυτό το «με όλη τους τη δύναμη» ήταν το ζύγι που θα έγερνε την πλάστιγγα κατά το δοκούν.

Περί κατάφωρα μεροληπτικής στάσης του μαντείου έχουν μιλήσει αρκετοί έλληνες ιστορικοί, λέγοντας πως έπαιρνε απροκάλυπτα το μέρος μιας παράταξης ή φυλής, αφήνοντας τότε τα διφορούμενα κατά μέρος. Τρανό παράδειγμα είναι εδώ ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, όπου ο Απόλλωνας συντάχθηκε απροσχημάτιστα με τους Λακεδαιμόνιους.

Και εξίσου μεγάλο οι Περσικοί Πόλεμοι, όπου βλέποντας τη λαίλαπα να κοντοζυγώνει οι Δελφοί κατηγορούνταν από τον ελληνικό κόσμο για… φιλοπερσική στάση. Παραέγιναν βλέπετε δυσοίωνοι οι χρησμοί της Πυθίας για τον ελληνικό κόσμο.

Το τι πράγματι συνέβαινε με τους χρησμούς των Δελφών μας το αποκαλύπτει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης κατά τον 1ο αιώνα π.Χ., λέγοντας πως «αυτά που δεν πραγματοποιήθηκαν, δεν τα εξέτασε κανείς, αυτά που πραγματοποιήθηκαν, επιδοκιμάστηκαν από όλους, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η φήμη του»…

Ο πρόδηλα πολιτικός ρόλος των Δελφών

Όπως μας αφηγείται ο Ηρόδοτος, η φήμη των Δελφών και η ηγετική τους θέση στον ελληνικό κόσμο ήταν τέτοια που καμιά αποικία δεν ιδρυόταν, κανένας κατακτητικός πόλεμος δεν γινόταν χωρίς τη βούλα τους. Όλες μα όλες οι ελληνικές αποικίες στην Κάτω Ιταλία και τον Εύξεινο Πόντο ιδρύθηκαν αποκλειστικά με γνωμοδότηση των Δελφών.

Και είναι επίσης ενδεικτικό εδώ πως οι Δελφοί γνωρίζουν τη μεγαλύτερη ακμή τους στα χρόνια της εξάπλωσης του ελληνισμού στις γύρω περιοχές. Κάθε αποικία τιμούσε άλλωστε τον Απόλλωνα ως Αρχηγέτη και κάποιες μάλιστα έπαιρναν και το όνομα Απολλωνία για να μην απορεί κανείς σε ποιον πραγματικά λογοδοτούσαν.

Το ιερό των Δελφών έγινε εξάλλου σταδιακά κέντρο της σημαντικότερης αμφικτυονίας του ελληνικού κόσμου, της Δελφικής Αμφικτυονίας, μιας ομοσπονδιακής ένωσης δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας που έδενε και έλυνε στον ελλαδικό χώρο. Οι πόλεμοι της αμφικτυονίας ήταν πάντα ιεροί πόλεμοι και μέσω αυτών οι Δελφοί γιγάντωσαν την πανελλήνια θρησκευτική και πολιτική τους επιρροή και επέκτειναν κατά πολύ τα εδάφη τους.

Ενδεικτικά της δύναμης των Δελφών ήταν και τα Πύθια, οι δεύτεροι σε σημασία μετά τους Ολυμπιακούς πανελλήνιοι αγώνες. Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τέτοια που για χάρη τους ξέσπασε ο Β’ Ιερός Πόλεμος, για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα.

Οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας τη μήνη των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αναδιπλώθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς.

Μέχρι τον Γ’ Ιερό Πόλεμο όλα αυτά, όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο.

Το γόητρο και το κύρος των Δελφών στον αρχαιοελληνικό κόσμο συνεχίζει να αναλύεται από την ιστορική κοινότητα, η οποία άφησε πίσω της τους λακωνικούς, δυσνόητους και αινιγματικούς χρησμούς για να αποκαλύψει την πραγματική λειτουργία ενός θεσμού μεγαλύτερου απ’ όσο μπορούσε προφανώς να ελέγξει κάποιος.

Δίπλα στην Πυθία είπε ο Λυκούργος πως κατέληξε στη νέα νομοθεσία της Σπάρτης (όπως μας λέει ο Πλούταρχος), υπό την άμεση επίβλεψη μάλιστα του Απόλλωνα, εγκαθιδρύοντας τελικά ένα καθεστώς πολιτικής και κοινωνικής ευνομίας στην πόλη του που δύσκολα θα γινόταν αλλιώς αποδεκτό από τους πολίτες. .

Το ίδιο μαντείο επικαλέστηκε και στα τελευταία του ο μεγάλος νομοθέτης, δεσμεύοντας κυβερνώντες και λαό να εφαρμόζουν το πολίτευμα που τους είχε δώσει ο ίδιος ο θεός. Όπως ξέρουμε, η λυκούργεια «Ρήτρα» έζησε περισσότερα από 500 χρόνια.

Το ίδιο δεν έκανε όμως και ο Σόλων ο Αθηναίος για να εγκαθιδρύσει νομοθετικά τη λαϊκή κυριαρχία και να ανατρέψει τους ανηλεείς Δρακόντειους Νόμους;

Επικαλέστηκε απλώς χρησμό της Πυθίας για να περάσει τις σαρωτικότερες αλλαγές που έχει δει ποτέ δημοκρατική μεταρρύθμιση! Γιατί το έτσι το θέλησε το Μαντείο των Δελφών…

newsbeast.gr

Continue Reading

ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ